Wakker worden in Anröchte met een zonnetje, wie wil dat nou niet?!!

Laatste keer de routine van opstaan, wassen en aankleden, ontbijt (met eigen gebakken brood, gisteren Hemelvaart!) en de camperluiken controle rondom en op weg naar Houten.

Net zoals gisteren… Autobahn. Stortbuien wisselen af met prachtig weer. Files wisselen af met lekker doorrijden. Nederlandse grens, afsluiting A27 en A12, dus over Odijk ‘naar binnen’.

Na 2600 kilometer is het ‘rondje Tsjechië’ dan toch klaar. Prachtig land, vriendelijke mensen, schitterende cultuur, mooie natuur. Het land heeft ons aangenaam verrast. En, het was weer een heel fijne trip!

Een Autobahn-dag! We verlieten de camperplaats Am Hafen. Vooruitzicht van donkere wolken, waar vast niet veel goeds uit tevoorschijn zou komen.

Lekker keihard 60-er jaren muziek aan en lekker meeblèren tijdens de vele regenbuien. We zijn tot vlakbij Dortmund gekomen en staan weer op een aardige camperplaats.

Net aangekomen, kwam het nieuws over ons (schoon-)zusje Loes. Haar zoon meldde dat zij met een hartinfarct in het ziekenhuis is opgenomen. Dat was vreselijk schrikken. Zojuist met Luuk gebeld en hij kon vertellen dat er meteen geopereerd is, het nu beter met haar gaat en dat ze in goede handen is. Het is dus niet nodig sneller naar huis te komen.

We sluiten de dag af met de lekkernij die we kregen in Litomyšl, een wafel ter gelegenheid van hun 60-jarig bestaan.

Evenals gisteren was het vele graden kouder vandaag, met nogal wat kans op regen. We verlieten de “camping-straat” en daarmee ook Praag.

Verder was ‘t ‘n gewone reisdag, dus amper iets vermeldenswaardig.

Maar… voordat we weer thuis zijn, moet nog even de Omnia in het zonnetje gezet worden. Jawel, onze pan, oven, wok, bakvorm, alles in een. De kok had er ook vandaag weer ‘n heerlijk maaltje uit tevoorschijn ‘getoverd’ (zie foto).

We zijn ‘gestrand’ in de buurt van Leipzig, aan de Zwenkauer See. Morgen rijden we weer zo’n afstand.

De mevrouw van het Clementinum, waar ook de Nationale Bibliotheek in gehuisvest is, zei ons gisteren dat de beste kans om tickets te krijgen, was ‘s morgens vroeg in de rij gaan staan en hopen dat er nog een tijdslot open was. (Online was helemaal niets te krijgen). Redelijk vroeg, 10 uur, stonden we in de rij en konden kaartjes krijgen voor 16:30 uur! Hebben we uiteraard gedaan!

Vroeg in de stad, dus daarom vroeg starten met onze wandeling langs plekken die wel gezien wilden hebben. De Spaanse synagoge onder andere, waar we de tickets van gisteren nog voor konden gebruiken.

Weer een stuk geschiedenis waar wij niet veel vanaf wisten, n.l. de geschiedenis van de Joodse bevolking van Bohemen en Moravië. Onder de Nazi’s en later onder de Communisten hebben de Joden onuitsprekelijk veel geleden. Gelukkige beelden van 1936, dan een zwarte periode die pas met de Praagse Lente (1968) langzaam voorbij was.

Na ‘n Tsjechisch maaltje (Svickova pani mullerov) in een restaurant met de naam “Švejk”, vernoemd naar de slungelige, komische soldaat uit het boek van Jaroslav Hašek, ‘De lotgevallen van de brave soldaat Švejk’. We hadden allebei vage herinneringen aan dit boek.

Daarna doorgelopen over de Karelsbrug. Heel hoog ligt daar de Praagse Burcht (komt ook voor in ‘Het ultieme geheim’) en op het immens grote terrein ligt ook de immens grote Vituskerk. We wilden daar vooral heen vanwege de glas-in-lood-ramen, en dan weer vooral vanwege die van Mucha (in Parijs bezochten we de Mucha-tentoonstelling… prachtig!)

Via ‘het kleine straatjes wijkje’ (Mala Strana) daalden we weer af naar de Moldau. Na wat heen en weer zoeken vonden we de Lennon Wall. Ooit ge-grafity-d ter nagedachtenis van John Lennon, maar inmiddels heeft Jan-en-Alleman daar zijn tags en tekstjes, stickers en frutsels bijgezet. Je begrijpt het, deze muur is blijvend aan verandering onderhevig! Leuk om te zien! Nog even een kop koffie (onderaan de brug) met ‘ducatenbroodjes met šodó-crème’. Deze lekkernij is naar horen zeggen het favoriete tussendoortje op middelbare scholen hier. Nou, terecht hoor!

En toen was ‘t zomaar half vijf en begon de guided-tour in de Nationale Bieb en de toren! Natuurlijk mochten we niet ín de bibliotheek-zaal komen (luchtvochtigheid en temperatuur…), maar een klein stapje door de deur en al dat moois kwam op ons af, indrukwekkend (Ook hier heeft Robert Langdon menig spannend moment doorgebracht!). Globes, plafondschilderingen en dan boeken, oudere boeken en nóg oudere boeken (16e eeuw). Daarna de toren beklommen. Vanaf boven hadden we een mooi uitzicht over grote delen van Praag.

Dit was écht een mooie afsluiting van ons bezoek aan Praag.

Morgen start de terugweg…

… En toen werden we wakker van de regen vannacht. Dat geluid hadden we lang niet meer gehoord! Tegen de tijd dat we vertrokken was het weer opgeklaard. Nog even wat foto’s van deze bijzondere camperplek en dan richting Praag. Alweer over een snelweg in aanleg. Er wordt er veel verbouwd, dus verbeterd aan het wegennetwerk.

In Praag hadden we gekozen voor een plek aan de rand van de stad. We kwamen terecht in een straat van een buitenwijk, waar wel 5 campinkjes zijn gemaakt in achtertuinen, de een na de ander, zo grappig! Alle voorzieningen zijn aanwezig. En de (gratis, voor 65 jaar en ouder) tram naar het centrum is om de hoek. Goed geregeld alweer.

Wat Praag betreft moeten we echt keuzes maken. Wat doen we vandaag en wat gaan we morgen bekijken.

We hebben allebei ‘Het ultieme geheim” van Dan Brown gelezen, dat zich grotendeels in Praag afspeelt, en een paar locaties uit het boek willen we toch wel bezoeken. Bijvoorbeeld de Nationale Bibliotheek met de galerij, de Karelsbrug (Karlův most), het oude stadsplein met de astronomische klok, maar daar zijn we niet naar toe gegaan, omdat we die bij een eerder bezoek al bewonderd hadden… wél een foto gemaakt van de drommen mensen die er naar stonden te kijken!

De Joodse wijk met de oude synagogen en de heel bijzonder oude begraafplaats was ons laatste bezoek van de dag.

Heel relaxed met de tram weer terug en plannen maken voor morgen, wordt vervolgd…

Dat was een lange rit vandaag: van het Lipno-meer naar de Kuroord-stad Karlov Vary (Carlsbad). Daarmee slaan we Plzen (Pilsen) over en werd het aantal kilometers een kleine 300.

De camper-plaats is een hypodrôme, waar jammer genoeg nu geen paardenrennen zijn. Er is een prachtige, heel oude houten tribune en nogal wat pittoreske gebouwtje erom heen (o.a. paardenstallen en een restaurant). Het ‘middenterrein’ van de renbaan is een golfcourse!

Karlov Vary is een sjieke oude stad, met veel Art-Nouveau hotels én 12 warmwaterbronnen. De bekendste bron is de Gejzír Vřídla. Deze spuit water tot wel 12 meter de lucht in. De temperatuur van dit ijzerhoudende water is 72 °C. Natuurlijk hebben we wat water in een bidon meegenomen. Bij Grand Hotel Pupp (ja, ja, poep) proef je de chique van weleer (en nu!) goed. Als dertiende bron wordt wel de Becherovka genoemd, ‘n kruidenlikeurtje, en die naam komt van de makers, de familie Becker… hoe origineel…

En, o ja, we hebben nog steeds het prachtigste weer van de wereld!

Opgestaan, vroeg, wassen / aankleden en foto’s van de ‘krachtcentrale’ om ons heen genomen. Daarna kunnen we op pad…’n half uur rijden maar!

En daar doemde het grootste meer van Tsjechië al op, het Lipnomeer. Nadat we ons op een behoorlijk luxe (en dus dure) camping geïnstalleerd hadden, zijn we een van de vele fietstochten die er zijn rond dit meer, gaan maken.

Op het vlakke deel, vlak langs het water was het een drukte van belang. Nederland fietsland? Nou, dan Tsjechië ook! Later bleek, dat er ook geörganiseerde tochten waren deze dag, én een looptocht rond het meer…

Op een gegeven moment zijn we van de vlakkere route afgeweken en het Šumava gebergte in gaan klimmen. Tot aan de burcht Vítkův Hrádek, ver boven het meer uit. Leuk om te zien was, dat daar een groep politiemannen een soort training hadden. Trailrunnen, met touwladders de burchttoren beklimmen, abseilen en weer trailrunnen. Fitte jongens hoor!

Terug konden we bij Frymburk met ‘n pontje over het meer en daarna vrijwel vlak het rondje afmaken naar Lipno nad Vltuvou, waar de camper op ons stond te wachten. Al met al een heerlijke dag, en alweer, ‘n hele mooie omgeving.

Al vroeg (nou ja, een uur of 9) lieten we Znojmo achter ons en kwamen we snel tot de conclusie dat we té weinig foto’s gemaakt hadden in deze stad. Na een kwartiertje rijden kwamen we er achter dat de navigatie wel een heel bijzondere weg voor ons in petto had: door Oostenrijk! Maar zonder vignet is dat niet handig, terug naar Znojmo dus en opnieuw een weg uitstippelen. Via een heleboel leuke plaatsjes (altijd afremmen tot 50 km…) naar het doel van vandaag.

We kwamen o.a. door een vijver-gebied. In onze ogen waren het gewoon 10-tallen meren, maar bij nalezen werden ze toch echt vijvers genoemd. Vooral karpers worden er gevangen en genuttigd, zélfs met Kerst (zoiets als de turkey in de VS…).

Er zijn ook allerlei fietsroutes langs deze vijvers en daar werd vandaag flink gebruik van gemaakt. Maar niet door ons, want zo als gezegd, wij hoopten op ‘n plekje, vlakbij Český Krumlov…

Wéér gelukt! We hebben een mooie plek 15 minuten fietsen vanaf dit zéér fotogenieke stadje, hooggelegen aan de stevig meanderende Moldau.

Busladingen vol mensen. We hebben zelf ook flink de toerist uitgehangen. Met name de trompe-l’oeil bewerkte ronde toren is prachtig. En dan dat kasteel, zo knal tegen de rotswand geplakt! Die busladingen zijn wel te begrijpen.

Ondertussen wordt ‘t steeds urgenter om te berekenen wat we nog wel / niet gaan doen deze week…

Zéker is 2 dagen Praag en sinds een uur is zeker dat we morgen toch naar het Lipno-meer gaan.

Bij onze plek voor de nacht zijn de vogeltjes (we hebben de spotvogel horen fluiten, zeldzaam in deze contreien!) inmiddels gaan slapen en omdat er maar een enkele overnachter hier staat, is het heerlijk rustig.

Donderdag – fietsdag. Het tochtje werd een mooie mix van wijngaarden, wijnhuizen, kleine dorpjes en, iets waar we niet op gerekend hadden: restanten van het IJzeren Gordijn. Natuurlijk wisten we dat Tsjechoslowakije (toen) áchter het IJzeren Gordijn lag en dat Oostenrijk aan ‘onze’ kant lag… Maar er zijn nog steeds duidelijke plekken en restanten, die aangeven waar deze Oost-West-grens liep.

Verder reden we alsmaar door (jonge / lage) wijnranken. Het keerpunt lag bij Retz, ‘n stadje in Oostenrijk. Bij terugkomst op de camping zagen we dat het terrein binnen een uur volliep. Bij nader inzien snapten we het weer: morgen is het 8 mei, ‘n nationale feestdag, en even als vorige week trekken de Tsjechen er massaal op uit.

Dat belooft wat voor morgen! Ons plan was, en is nog steeds, om naar Cesky-Krumlov te gaan. Een van de meest aantrekkelijke stadjes in Tsjechië. Zullen we weer geluk hebben en een mooie overnachtingsplek vinden?!!

Vergeten:

• tijdens de fietstocht klein beetje regen (!), jackjes aangedaan en dat was nodig…
• ’s avonds internationaal sjoeltoernooi om21:00 uur. Hans-Marion (in Nederland), Henk-Loes (in Portugal) en wij.. Tsjechië!

Vandaag naar het zuidelijkste deel van onze reis: Znojmo in Moravië.

Even een heel kort uitstapje naar de godsdiensten in Tsjechië. We hebben begrepen dat Tsjechië bekend staat als een van de minst religieuze landen ter wereld… Dat heeft zo zijn reden.

Behalve Moravië. Hier is ook ooit de Moravian Church ontstaan. ‘n Godsdienstige groepering die ‘zending’ (missie) hoog in het vaandel heeft staan. Waarom dit vermelden in ons blogje? Omdat hier de basis ligt van de Hernhutters (Zeist, de Evangelische broedergemeente of Moravische kerk) Verder gaat ons speurwerk nu niet…

Znojmo is behalve ‘n oeroud stadje, ook een centrum van het Tsjechische wijngebied. We hebben een heel futuristische wijnproeverij bezocht, gevestigd, gevestigd in de oude bierbrouwerij. Om in het kort te vertellen: je koopt een pasje, krijgt een wijnglas en vervolgens kun je gaan proeven uit 3 verschillende hoeveelheden (slokje- half glas-vol glas). Er worden 120 lokale wijnen aangeboden. Wij kozen voor bodempjes van 20 cl…

Mooi ingericht, met hoekjes waar je lekker kan proeven of drinken. Op de meegegeven kaart kan je aantekeningen maken wat lekker, lekkerder, of lekkerst is.. Natuurlijk hebben we een paar flessen meegenomen. Buiten een terras met uitzicht op een enorm dal en het plaatsje Znojmo.

Er was veel meer te zien in Znojmo. Waar we graag naar toe hadden gewild was het ondergrondse gangenstelsel van wel 25 km lang. Bestemd voor opslag en onderduik. Bijzonder is dat rook van de vuren die in de gangen gestookt werden, via de schoorstenen van de huizen naar buiten gingen. De Duitsers dachten dat het een spookstad was, geen inwoners, wel vuren… Helaas konden we het niet bezoeken, nog geen seizoen!

Morgen gaan we fietsen, zelfs een stukje Oostenrijk in…

Op ons knollenveldje kwamen vanochtend nu ook graaf- en grijpmachines aan. Logisch, als het dit seizoen af moet zijn.

In plaats van ‘vroeg naar Olomouc’ werd het ‘laat naar Olemouc’, omdat de startaccu kuren vertoonde, onverklaarbaar eerst, rond 12 uur werkte alles weer. Maar om 12 uur zijn de ‘dansende poppetjes’ van het astronomische uurwerk in de stad… jammer, gemist. We zijn wel op fonteinenjacht gegaan en hebben alle 7 getraceerd. Ceasar hadden we gisteren al gescoord en eentje, Mercurius, had zich verstopt (herstelwerkzaamheden) maar kon toch door een gaatje in het doek gefotografeerd worden.

Gisteren hadden we de grote zuil op het Bovenplein (Horní náměstí) in de steigers gezien, maar op het Dolní náměstí , (jawel, Benedenplein) staat er ook een. Deze heeft een groot gat onderin. Het verhaal daarbij is, dat studenten door dat gat kruipen om verzekerd te zijn voor een goed studieresultaat! Olomouc is een universiteitsstad, waar de colleges op schitterende locaties plaatsvinden. Overigens, er hangt de student een hoge boete boven het hoofd als die betrapt wordt.

Verder lekker rondgezwalkt, de Wenceslaskerk bekeken (Romaans / Gotisch) met drie (!) superhoge torens, een nationaal cultureel monument. Het Art Nouveau-huis, Villa Primavesi met uitzicht op het lager gelegen park, en, mooi terras met lekker koffie en taartje met ijs.

Afijn, we begrijpen dat Olomouc (spreek uit Oh-loh-mots) wel het ‘kleine Praag’ genoemd wordt.

De camping die we vanochtend verlieten krijgt beslist 5 sterren van ons. Het klopte gewoon: een grappige combi van huisjes en campers + mooi stadje op loopafstand.

Vandaag naar Olomouc, het centrum van Moravië, bekend onder andere van z’n fonteinen, vele kerken, astronomische klok en Olomoucké tvarůžky (= kaas!).

We staan op ‘n knollenveldje, op een terrein waar van alles in aanbouw is, het moet dít seizoen klaar zijn… wel rommelig maar ook gezellig.

We hebben een sight-seeing gedaan op de fiets naar de stad en onze indruk is zodanig, dat we ook hier weer een dagje langer blijven. (Al is het maar om morgen het klokkenspel-schouwspel van bewegende figuurtjes van de astronomische (arbeiders-)klok te zien dansen…)

Ook in deze streek vallen de vele sportaccomodaties op (o.a. wildwatervaren).

Morgen Olomouc deel 2!

Grote uittocht! Het vrije weekeinde zat er op voor de Tsjechische gezinnen. Op het moment dat wij met onze fietstocht begonnen was het hele veldje leeg, op onze camper na…

We hebben een rondrit gekozen van zo’n 65 km. Heel veel hoogte (en laagte) kilometers en onderweg een mooi kasteel, (nou ja, mooi… het lijkt in stijl wat op de paleizen van Versailles).

Daar hebben we ook ‘n echt Tsjechisch gerecht gegeten, ‘n klassieker: Svičková, dat is ossenhaas in roomsaus met knoedels, veenbessen en een toefje slagroom! Als lunch, wat de belangrijkste maaltijd is voor de Tsjechen.

Op het terrein van het kasteel Nové Hrady was ook het muzeum Motokol ondergebracht. De collectie liet voornamelijk de ontwikkeling zien van fietsen met hulpmotor, zoals de Solex, maar ook buikschuivers en levensgevaarlijke bouwsels. Hé… ook Gazelle heeft een bromfiets-achtige gemaakt!

De zon bleef maar schijnen, dus thuisgekomen nog lekker buiten gezeten, Tsjechisch bier smaakte vandaag prima!

Omdat we wat accu+koelkast-probleempjes hadden hebben we de plannen voor vandaag omgegooid.

Nog in de ochtend kwamen we aan in Litomyšl, waar we gokten op ‘n mooi plekje mét stroom deze keer… (tot nu toe hebben we alleen stroom verkregen via solar)

Gelukt!

Litomyšl ligt op de grens van Bohemen en Moravië. Het stadje heeft al stadsrechten vanaf 1249. Wij vinden dit tot nu toe absoluut het mooiste stadje van Tsjechië.

Het kasteel, de tuin en bijgebouwen staan sinds 1999 op de UNESCO-lijst. Smetana, de componist is hier geboren.

Het langgerekte halvemaanvormige Smetanaplein met aan beide kanten booggalerijen en huizen in vele kleuren is werkelijk prachtig.

Wij bezochten de basiliek van het Heilige Kruis. Gebouwd tussen 1356 – 1376 en beschouwd als een van de belangrijkste middeleeuwse gebouwen van Midden Europa. Van buiten wit, met steunberen en een relatief kleine klokkentoren. Van binnen prachtig onderhouden, een typisch voorbeeld van de katholieke pracht en praal. We beklommen de toren waar we verrast werden door tientallen vellen papier met daarop wensen / opmerkingen / verhalen van kinderen. Zo oprecht en verrassend modern in opvattingen! Google Translate deed haar werk.

Litomyšl is duidelijk naast cultuur- ook een sportstad, zwemmen, triathlon, racefietsen, tennis kwamen we tegen. Ook zijn er diverse fietsroutes in de omgeving. Daarvan gaan we er morgen eentje doen.

(en de koelkast en accuproblemen lijken opgelost)

Tijdens ons ontbijt kwamen de eerste camperaars en caravanners alweer binnenrijden! Eentje daarvan boft! Wij vertrekken van ons mooie plekje aan de rivier.

Verder naar het zuid-oosten, we maken een tussenstop bij Hradec-Kralové (Duits: Köninggrätz). Omdat de Tsjechen zelf volop campings zijn gaan bevolken, hebben we gegokt op ‘n iets grotere camping, waarvan we goed naar de stad kunnen fietsen. We konden er nog bij (en in de loop van de dag nog héél veel Tsjechen…)

We hadden gerekend op mei-feesten en gezelligheid in de stad, maar het was er stilletjes.

Wel een heel mooi Jungendstil museum bezocht. Gelijktijdig met de vaste tentoonstelling was er ook ‘n soort van pop-up museum 100 jaar ijshockey, shirts, pucks, oude schaatsten, allerlei grappige uitrustingsstukken uit de afgelopen eeuw.

Terug bij de camper zagen we dat diverse families lekker aan ‘t vuurtje stoken waren (dat mag hier zowaar, lijkt wel een nationaal iets). Het voelt wel een beetje vreemd met al dat brand-nieuws uit Nederland in gedachten.

En, o ja, het weer is nog steeds alle-machtig-prachtig!

We bleven dus nog een dag! Wakker worden en een strak blauwe lucht zien, dat beloofde weer veel…

Vannacht had het 2 graden gevroren, dus starten met een jas aan was geen overbodige luxe. Want we zijn weer op de fiets gestapt en hebben de Jizera-greenway stroomafwaarts gereden. Ons doel was Hruba Skala, een kasteel hoog op zandstenen rots gebouwd. Hier vandaan kan je over het hele Boheemse paradijs kijken… maar… dan moet je er wel kúnnen komen. En dat was nou het punt: de weg was onbegaanbaar, opgebroken, er was ook op de fiets geen doorkomen aan. Het zal heus wel in orde zijn als het seizoen losbarst. We hebben het echt op diverse manieren geprobeerd (zie routekaartje) maar helaas, pindakaas.

Maar een prachtig gebied, met veel ‘reuze-zuilen’ van zandsteen (zie je het kleine figuurtje op een van de foto’s?) die ver boven de bossen uitsteken. De naam? Hruboskalskose-rotsen, jawel!

Vandaag, 30 april, wordt de winter uitgezwaaid. Overal kinderen in Haloween-achtige heksen outfits, keurig gebouwde brandstapels (met heks!) die vanavond in de fik gaan.

Op onze camping stonden wij vanochtend vrijwel alleen. En nu, bijna ingebouwd! 1 Mei is voor de Tsjechen een nationale feestdag, de families trekken er op uit! We zijn dan ook benieuwd of we morgen een aardig plekje kunnen bemachtigen, want we trekken verder.

Haasten was er niet bij vanmorgen, want het was maar anderhalf uur naar de volgende bestemming! Dus tijd om te lezen, o.a. ‘Het ultieme geheim van Dan Brown. Laat dat verhaal zich nou in Praag afspelen… over goede voorbereiding van de reis gesproken! Wellicht kunnen we een wandeling maken langs de diverse locaties die in het boek beschreven worden.. maar dat is weggelegd voor de laatste dagen in Tsjechië.

Ons doel vandaag is Mala Skala aan de Jizera-rivier, startpunt van vele outdoor-activiteiten.

Het blijkt dat we middenin het oudste nationaal park (inmiddels UNESCO) van Tsjechië zijn terecht gekomen. De naam? Boheems Paradijs of Český ráj! Van oudsher is in dit gebied het centrum van de glasindustrie. Op fietsafstand ligt het plaatsje Zelezny Brod waar ook een glasmuseum is (en een glasblazersschool, maar.. gesloten op woensdag)

Zelezny Brod ligt ook aan de Jizera-Greenway, een tamelijk nieuwe fietsroute van zo’n 160 km, die vanuit het gebergte het dal van de Jizera volgt naar Praag. Daar komt de rivier uit in de Elbe.

Onze fietstocht was dan ook twee vliegen in een klap: de fietsroute volgen en een bezoekje aan het glasmuseum. Om door te rijden tot aan de Riegrova-kloof werd qua tijd iets te gortig. Bovendien verdween de zon in de bergen al, bij terugkomst bij de camper hadden we nog net een uurtje zon.

De plannen voor morgen staan nog niet vast. De campingbeheerder was wel héél enthousiast over ‘zijn’ omgeving…dus nog een dag blijven?

Het nationaal park Ceske Švýcarsko (Boheems Zwitserland) heeft niets met Zwitserland te maken maar alles met Noord Tsjechië, het grenst aan Duitsland waar dit gebied de ‘Säcksische Schweiz’ heet. Dat jullie weten waar we zitten!

Van de campingbazin kregen we een gratis OV-kaart voor de hele dag, het hele gebied. Dus met de bus naar Hřensko en dan lopend naar de Pravčická brána. Dat is een enorme zandstenen brug of boog, ontstaan door erosie. Men zegt dat het de grootste natuurlijke brug van Europa is. De wandeling was prachtig. Behoorlijk steil. Duidelijk zichtbaar was de schade die onstaan is door de grote bosbrand van 2022. Er waren daarom veel wandelroutes nog afgesloten.

Aan de voet van de boog ligt het Valkennest, een bijzonder gebouw dat al in 1881 gebouwd is en diende als vakantieverblijf! Nu is het ons eindpunt, een restaurant, winkeltje en museumpje.

Met de bus weer terug naar Dēčín, om daar tenslotte het kasteel met zijn binnenplaatsen en park te bekijken. Het is dé blikvanger van Dēčín en torent hoog boven de Elbe uit.

Al wandelend op weg naar de camper zagen we dat er hard gewerkt wordt aan het fietsnetwerk. Door Dēčín loopt een Europese route, de Elberoute.

Bij de camper konden we nog een uurtje heerlijke zon meepakken op ons eigen terrasje.

Morgen oostwaarts!

Nog een reisdag. Blauwe lucht, stil (alléén vogelgeluiden), de camping is nog in diepe rust… dat is de samenvatting van het eerste uur van de dag.

Zoals gewoonlijk: vertrek om 10 uur, door de koolzaadvelden richting snelweg en door naar de grens met Tsjechië. Tanken was vandaag voordeliger dan de 2,77 euro van eergisteren (dus toen maar een halve tank gedaan!).

Rond half 4 gingen we de grens over en kwamen in het land van de Moldau die hier Vitava heet en van de Elbe die hier Labe genoemd wordt. Slavisch is een moeilijke taal met weinig aanknopingspunten met andere talen.

Snel op zoek naar een toeristeninfo, om wat meer zekerheid te krijgen over de mogelijkheden hier in de Sacksische Schweiz, zoals dit gebied ook wel genoemd wordt. We kwamen 10 minuten voor sluitingstijd, op een holletje binnen. Niet nodig, het zomerseizoen heeft ruimere openingstijden! Na alle info bleef er tijd over voor een Tsjechisch pilsje. De VVV-vrouw raadde deze aan, ze was er groot mee geworden. Er wordt wel gezegd dat het bier in Tsjechië goedkoper is dan water…

Morgen gaan we wandelen.

’n Dagje Later dan gepland!

Niet erg, we hebben de tijd aan onszelf en we gaan gewoon wat sneller door Duitsland heen…

Om 9 uur in de ochtend stapte Mats de kamer binnen. Hij kwam ontbijten, helpen met de laatste dingetjes en… uitzwaaien! (je zal toch zo’n 13-jarige kleinzoon hebben!)

De camper voelde weer vertrouwd. Alles klopt, ‘t motorgeluid, de rammeltjes “achterin”, de hoge stoelen (of beter het hoge zicht), de pepermuntjes, de heerlijke muziek. Kortom, we gaan weer op reis!

Deze eerste dag zouden we vooral oostwaarts tuffen. Welke route? Niet zo belangrijk. Tot ergens bij Kassel of Leipzig.

Het was druk. Heel veel oponthoud meteen al bij de Nederlandse grens Dat, plus een foute afslag in Duitsland maakte, dat we aan het einde van de middag alleen een overnachtingsplek zochten. Van sightseeing zou niets meer komen. De camperplaats bij Kassel vroeg muntgeld als betaling, en dát hebben we niet bij ons… Dus verder rijden en zoeken naar een plek waar je digitaal betalen kan, da’s niks voor Duitsers!

Tegen alle gewoontes in kwamen we pas tegen zevenen op een geschikt plekje aan. Vlakbij Göttingen. Er was een feestje aan de gang op het campinkje (met vast heel veel vaste gasten), een van de gasten (jawel, een Nederlander!) vierde dat hij al 48 jaar op dit plekje kwam. Hij had nu caravan en huisje verkocht, tijd voor wat anders.

Van hem kwam het verhaal dat de Oost-Duitse grens hier op minder dan een kilometer gelopen had, maar dat na enkele jaren na de Wende er al niets meer van te zien was op een kale strook die door het bos liep…

Morgen de Tsjechische grens over.

We gaan naar Tsjechië!

We waren er al eerder, min of meer op doorreis. Maar dit voorjaar willen we het land leren kennen. Allereerst wat over de geschiedenis:

Tsjechië

Vroege geschiedenis

Het gebied werd in de 9e eeuw verenigd onder het Groot-Moravische Rijk. Daarna ontstond het Koninkrijk Bohemen, dat in de 14e eeuw onder Karel IV uitgroeide tot een van de machtigste staten van Europa, met Praag als keizerlijke hoofdstad.

Habsburgse periode (1526–1918)

Na de slag bij Mohács (1526) kwamen Bohemen en Moravië onder Habsburgs bewind. De protestantse opstand leidde tot de Slag op de Witte Berg (1620), waarna de Habsburgers hun macht verstevigden en het katholicisme oplegden.

20e eeuw

In 1918, na de Eerste Wereldoorlog, werd Tsjechoslowakije gesticht. In 1938 annexeerde Nazi-Duitsland de Sudetenland en later het hele land. Na de Tweede Wereldoorlog volgde een communistisch regime (1948). De Praagse Lente van 1968 — een periode van liberalisering — werd bruut neergeslagen door Sovjet-tanks. In 1989 bracht de Fluwelen Revolutie vreedzaam een einde aan het communisme.

Splitsing en heden

Op 1 januari 1993 splitste Tsjechoslowakije zich vreedzaam in Tsjechië en Slowakije. Tsjechië trad in 2004 toe tot de EU en de NAVO.

Om volledig te zijn:

Slowakije

Vroege geschiedenis

Ook Slowakije maakte deel uit van het Groot-Moravische Rijk. Na de val daarvan werd het gebied eeuwenlang onderdeel van het Koninkrijk Hongarije (sinds de 11e eeuw), waar de Slowaakse bevolking weinig autonomie genoot.

19e–20e eeuw

Een nationale bewustwording groeide in de 19e eeuw. Na WO I werd Slowakije in 1918 samengevoegd met Bohemen en Moravië tot Tsjechoslowakije. Tijdens WO II was er een collaborerend Slowaaks fascistisch regime onder Jozef Tiso. In 1944 brak de Slowaakse Nationale Opstand uit tegen de bezetting.

Communisme en onafhankelijkheid

Na de oorlog viel Slowakije onder communistisch bestuur. Na de Fluwelen Revolutie (1989) groeide de roep om meer zelfstandigheid. Op 1 januari 1993 werd Slowakije een onafhankelijke republiek. In 2004 trad het toe tot zowel de EU als de NAVO, en in 2009 voerde het de euro in.​​​​​​​​​​​​​​​​

Voorlopig plan is om een Ronde van Tsjechië te maken: