We gaan fietsen langs de Elbe (er loopt een fietspad langs de totale Elbe!). het Johannstadt-viertel heeft een tentoonstelling over Plattenbau, het socialistisch ideaal van de DDR, de Oost-Duitse bouwstijl van flat-constructies. Het blijkt er niet te zijn, ook de bewoners van dit stadsdeel kennen het niet. Wel zien we de ruim opgezette wijken met de “Plattenbau-flats”. Een soort Overvecht, hier is een vriendelijke atmosfeer, veel groen en hulpvaardige mensen.

Bij een pizzeria vroegen we naar de tentoonstelling en een op-pizza’s-wachtende-vrouw zei achter haar aan te rijden naar de plek waar zij dacht dat de tentoonstelling zou zijn. Daar aangekomen moest ze meteen terug, de pizza’s zouden wel klaar zijn!! Doorfietsen naar Pillnitz-kasteel, in 2002 werd het gerestaureerde kasteel zwaar beschadigd door de Elbe die buiten haar oevers trad.

Daarna terug maar dan naar de Neustadt waar we een wandel-verkenning hebben gedaan. Op de terugweg langs, en over, de Herbstmart. Door de toren van de Kreuzkirche te beklimmen hadden we een prachtig uitzicht over een door de late herfstzon overgoten Dresden. Terug op de Stellplatz telden we 85 campers… Niet alleen wij vinden het een heerlijke camperplek!

Zaterdag 4 oktober – Altstadt

Deze ochtend was speciaal gereserveerd om de oude stad te bewandelen. Met 4 minuten lopen van de camper waren we er. Imponerend mooi, de Frauenkirche, Brühlse Terrasse en een megalomaan groot (maar indrukwekkend) bouwwerk, de Zwinger. Porcelein, schilderijen van Älte Meister”, de Zwinger heeft het allemaal.

Rond 1 uur gingen we richting Meissen. In deze plaats is voor het eerst in de geschiedenis van Europa een geslaagde poging gedaan om porcelein te maken, tot dan toe het alleenrecht van China. Dus nadat we de Stellplatz bij het zwembad (Wellenfreude…) op weg naar de tentoonstelling over Keramik. Niet gevonden, wel het bordje, wel de binnenplaats maar weer stootten we onze neus: de Ausstattung war nicht mehr da!

Morgenochtend gaan we eerst zwemmen.

Zaterdag 5 oktober – Naar Weimar

Om ongeveer tien uur waren we in het zwembad. 85 meter glijden, metershoge golven en bijna onmogelijk om een baantje te trekken. Prachtig hallenbad voor het gezin. We hebben weer eens samen gezwommen!! Daarna op weg naar Weimar. De camperplek is ongeveer een kilometer van het stadscentrum.

Op de ATB naar het “Haus am Horn”. Een prachtig voorbeeld van Bauhaus architektur. Het had een tentoonstelling van Otto Dorfner, een handwerker (boekbinder), opleiding in Berlijn en uiteindelijk docent aan de Bauhaus-akademie. Prachtige werken hingen er in een in de orginele stijl teruggebrachte woning. Het heeft een prachtige plek in de hoek van het evenzo fraaie Goethe-park. Weimar lijkt ons een grappige, mooie stad. Morgen meer.

Maandag 6 oktober – Bauhaus

Het blijkt dat Buchenwald maar 2 kilometer van Weimar afligt. We hebben het overwogen: wel/niet heen gaan. Het is niet geworden. Beide hadden we geen zin in de confrontatie met die grote, onwerkelijke en onmenselijke ellende…
Te voet naar Weimar. Bauhaus-museum opgeslurpt als het ware. Heel mooi, niet groot, maar goed overzicht van de stroming, heel duidelijk. Weimar voelt niet als een stad, maar is het wel. ’t Stikt er van de historie: muziek, literatuur, architectuur en… politiek. ’s Middags naar Erfurt, 30 kilometer verderop!
Op de fiets (onverantwoord in ‘Oost-Duitsland’, zoals de womo-stellplatz beheerder beweerde, automobilisten zijn hier niet dol op fietsers…) naar de stad om een bliksembezoek te brengen. Met name de Krämerbrücke is erg mooi (een rand van vakwerkhuizen over het water gebouwd, dus een soort van ‘hangende straat’…) Op de stellplatz vertelden onze buurtjes (op school geweest in Oost-Duitsland, voor de bouw van de muur naar het Westen gevlucht…) dat zij vlak na de Wende in Erfurt waren geweest. Het was een grauwe, grijze stad, maar daar is nu niets meer van terug te vinden.

Dinsdag 7 oktober – Zoutdag

Het (lange) verplichte bezoekje, om af te rekenen, aan de camperplaats/saunabeheerder. Hij heeft er zijn levenswerk van gemaakt! Toen écht naar het Thüringer woud…

Het was voor het eerst regenachtig herfstweer, wat natuurlijk niet zo gek is voor 7 oktober!

’n Prachtige tocht door de bossen bracht ons over de Rennstieg naar Bad Salzungen. We staan op een totaal nieuwe camperplek met mooie sanizuilen en een info-centrum.

Hier in Bad Salzungen bubbelen nog steeds ondergrondse bronnen met een zoutgehalte van wel 27%. We zijn het kuuroord ingegaan… ja, ja…! In een soort monnikskleed (bescherming) wandelden we langs houten galerijen met sleedoorntakken beklede muren, waar zout water langs sijpelt.

De zo ontstane dampen werken helend op de luchtwegen. Prachtig hoe zoutkristallen in de takken blijven hangen. Ook waren er dichte ruimtes, waar je zoutdampen (van fijn tot zeer fijn) rustig zittend kon inhaleren. Een vorm van wellness die honderden jaren oud is! Daarna zijn we het Keltenbad ingegaan. Ook daar zout water, maar nu om in te zwemmen. Vreemd hoor, om vrijwel boven op het water te blijven drijven!

Omdat dit een van de laatste dagen was en we graag origineel Thürings eten wilden proeven zijn we uit eten geweest midden in Bad Salzungen aan een groot meer (Burgsee). Niet veel “meer” gezien, want om 7 uur wordt ’t toch echt al donker!

Woensdag 8 oktober – Slecht weer

Eigenlijk valt er niet meer of minder te vertellen dan dat ’t een regenachtige dag was. Over prachtige weggetjes en door schilderachtige dorpjes gereden om bij de autobahn uit te komen. Duidelijk is dat we Thüringen nog lang niet “kennen”. We hadden gekozen voor Delecke aan de Möhnsee. We kwamen rond enen aan op de camperplatz. Het was echt geen fiets- of wandelweer, dus besloten we het Ruhrgebied ook maar te doen vandaag, dat scheelde dan donderdag de nodige kilometers! We eindigden in Dorsten, na hevige plensregens en veel vrachtverkeer. Dorsten heeft een stevig gerenoveerde Topplatz, dorpje bezocht, de laatste boodschappen gedaan en ’s avonds ons vastgebeten in de e-readers en zachtjes tikte de regen tegen het (zolder-??)raam.

Donderdag 9 oktober – De laatste etappe

In elk geval met droog weer het laatste stuk gereden. Rond 12 uur waren we al in Houten. Ruimmmmm op tijd om Jarno en Thobias op te halen, zoals afgesproken.

Zo, de camper heeft zijn winterrust verdiend! Wat nog zeker het vermelden waard is, is dat we deze tocht volledig autonoom zijn geweest wat betreft de elektriciteit. Gas was al geen probleem, nu is de totale energievoorziening ruim genoeg voor deze 10 dagen geweest. Zelfs met twee regenachtige dagen bleef de accu door middel van het daglichtpaneel geladen worden!