Plannen voor de volgende rit

Ja, we weten het!
We reizen ‘over land’ naar Griekenland. Dat zal zo’n 2700 kilometer zijn om bij de Griekse grens te komen. Dan daar rondtrekken en weer zo’n 2700 kilometer terug. Het zal weer een langere tocht worden dan de vorige keer richting het noorden.
Maar om door de Balkan te trekken lijkt ons een geweldig avontuur!

De verwachting is om eind April, begin Mei te vertrekken en een week of 7 later weer terug te zijn… En het is geworden:

5 mei 2015, richting Dresden, Praag en dan “omlaag”!!

Dinsdag 5 mei – Gestart!

Om half tien stapten we in de camper, goed voorbereid, denken we. (Hoewel: “oei, ’t Canon-fototoestelletje vergeten, we hadden het wél in handen gehad…)

Wat voelt ’t weer heerlijk, zo hoog in de cabine en geen rammeltje te veel! De reis ging super-voorspoedig, Arnhem – Ruhrgebied – richting Hannover, dwars door het geel van de koolzaadvelden die nu in volle bloei staan.

Verder galmden we lekker mee met de ongeveer 10 uur “Tour of Duty”-muziek (60-70-jarenmuziek, oudjes die we zijn…). Wie kan het eerst meezingen. Wie weet als eerste de titel / de zanger(es) of groep. Heerlijk!

Omdat het zo voorspoedig ging besloten we op een gegeven moment maar door te rijden naar Dresden. Eigenlijk de bestemming van de tweede dag maar als het zo makkelijk gaat… We hebben goede herinneringen aan de stad toen we afgelopen september er ook waren.

Rond half 7 draaiden we de Stellplatz de Zinzendorfstrasse op, 740 kilometer van Houten en op loopafstand van de Altstadt. De fles wijn van onze buurtjes van de Boogmuur was een leuke verrassing!

Woensdag 6 mei – naar de Česká republika

Na versbrood-ontbijt (van de Lidl, elk uur vers…) hebben we een wandeling door de Altstadt van Dresden gemaakt. Ons doel vandaag is Praag en dat is zo’n 150 kilometer rijden. We hebben dus alle tijd. Tijdens de wandeling sprak een man ons aan bij de Fürstenzug (een muur van 25.000 tegeltjes, waarop alle voormalige regerende vorsten staan afgebeeld), en zei dat de zon precies dit kwartier de wand het mooist kleurt. Het goud kwam zo mooi uit!

Rond 11 uur vertrokken we richting Česká republika. Even buiten Praag (16 kilometer) hebben we een camping gevonden. Er loopt van de camper een nieuw fietspad, langs de Moldau naar hartje stad… we blijven dus zeker een dag! De camping is alleraardigst, schoon, vriendelijke mensen, alle voorzieningen en WiFi. Meteen onze VPN getest. Tot nu toe was het niet mogelijk om bijvoorbeeld “Uitzending gemist”te bekijken (alleen in Nederland, buiten de landsgrenzen is dat geblokkeerd!) maar een VPN lost dit op! Mooie extra, NPO radio en met een dag vertraging dus ook NPO televisie, draait de wereld dus altijd door!

Donderdag 7 mei – Praag
Rond 11 uur stapten we op de fiets en vonden al snel het fietspad langs de Moldau. Nou, fietspad … we kwamen skaters tegen, nordicwalkers, veel moeders op skeelers + kinderwagen, hardlopers, kortom, ‘n fantastisch recreatiepad in de buurt van de hoofdstad!

In Praag hebben we ‘n fikse wandeling gemaakt door, vooral, de oude stad. De Tjechische táál, geen touw aan vast te knopen: het oude stadsplein = Starometske Namesti, de Karelsbrug =Karlův Most, het Obecne dům = het gemeentehuis (met theater in Jugendstil). Praag is Praha en de Moldau heet Vltava. Tja, dat vraagt meer dan één dag studeren, dat die Tjechen niet verdwalen…

Impressie van de Praagse stadswandeling:

Terug op de camping (40 kilometer fietsen en 9 kilometer wandelen) besloten we te gaan eten in het familierestaurantje. Lekkere goulash met ui en frietjes, wijntje, biertje, toetje van het huis, voor … 14 Euro.En… het weer is ook nog goed geweest vandaag.

Vrijdag 8 mei – van Tsjechië naar Slowakije

Terwijl de mensen op ‘t campinkje de een na de andere boot de Vltava (Moldau) inschoven, maakten wij ons op om door te trekken naar Slowakije. Bratislava is ons doel. We hebben een plek van niks gevonden op de site van de NKC (ACSI doet geen zaken met Slowakije…).
Na een betrekkelijk saaie route over de snelweg en met een flinke file kwamen we aan… ja, het is inderdaad ook niks! Vergane glorie, maar wél water, afvoer en een Tesco in de buurt, prima, want voor de eerste keer moest er voorraad worden aangevuld.
Wonderlijk genoeg betaal je hier weer met Euro’s (i.t.t. Tsjechië met hun kronen, het zijn wél beide Schengenlanden…). Hier overnachten we op een groot grasveld met madeliefjes, morgen naar Hongarije: Budapest!Hier overnachten we op een groot grasveld met madeliefjes, morgen naar Hongarije: Budapest!

Zaterdag 9 mei – Stadspark Budapest

Van Bratislava naar Budapest, geen lange reis.

Bij de grens weer ’n vignet aangeschaft voor de snelwegen. Hongarije heeft het wéér anders geregeld. Geen sticker op je voorruit deze keer, maar ’n betaalbewijs en ons camper-kenteken in hun database. Bij alle flitscontroles weten ze nu dat we betaald hebben! We staan met een 6-tal campergenoten in een stadspark, wat eigenlijk pas morgen aan het seizoen zou beginnen! We mochten er vandaag, na 6 uur, op gaan staan. Morgenochtend zullen de douches het wel doen… Info gekregen en advies over fietsen in Budapest. We blijven hier nog een dagje, mtb-sightseeing.

Zondag 10 mei – Moederdag

Op de openingsdag van deze stadscamping hebben al heel wat camperaars dit plekje gevonden! We tellen 2 Finnen, meerdere Fransen, naast ons een Italiaan met een Oostenrijker als buurman en aan de andere kant hebben we een Duitse camper met Amerikanen erin… internationaal dus!
Op de fiets (hoe kan het anders…) naar Budapest. De stad bestaat uit Buda, hoog gelegen aan de oever van de Donau en op de andere, laaggelegen oever, ligt Pest. We konden vrijwel de hele weg naar de stad langs de Donau fietsen. Wát een mooie, maar vooral imposante, stad. Natuurlijk kun je in een dag niet alles bekijken. We hadden op Internet de top-10 bezienswaardigheden gezocht en daarmee een route gemaakt. De Kettingbrug, (let op Roel, foto voor jou) door naar Andrassy Ut, een prachtige boulevard, uitkomend bij het grote stadspark Városliget. Dan naar het Margit-Sziget, een eiland in de Donau. Hier mogen geen auto’s komen, er is een atlethiekstadion, openlucht-waterpolobad (ja,ja, Maarten, Debby, Sarah en Thobias!!) een kuhroord en honderden karretjes (type golfkar, namaak koetsje met trapinrichting en elektrische gevallen…). Verder langs het enorme parlementsgebouw: het is één van de symbolen van de stad Budapest. Dit gebouw blijkt te behoren tot een van de indrukwekkendste gebouwen van de wereld. Het bouwwerk is in neo-gotische stijl opgetrokken en heeft enorme afmetingen. Het is helaas niet mogelijk om heel dichtbij te komen, want het wordt zeer goed bewaakt. Kijk maar op een van de foto’s, (speciaal voor Steven gemaakt)! Hier kan je wel een staatshoofd ontvangen… Graag waren we nog naar de Buda Vár, de beroemde burcht gegaan, maar de klim van de Donau naar ‘boven’ zat er niet meer in…Gallery with ID 7 doesn't exist. Terug in de camper zijn we het vervolg van de reis nog eens extra gaan bekijken. Tussen hier en Griekenland zitten wat ‘hobbels’, zoals de huidige onrust in Macedonië. Bovendien is het niet makkelijk om plekken voor overnachten te vinden. Onze ACSI-gids heeft Servië en Macedonië niet eens opgenomen in haar gids. Morgen een lange afstand naar de volgende bestemming. Een motel-overnacht-plek…

Maandag 11 mei – The Long Haul

’n Reisdag, en daar is eigenlijk alles mee gezegd!
Vertrekkend uit Budapest nog gauw een foto van het prachtige stadion van Hongarije’s beroemdste voetbalclub Ferencvaros. Een imposante vogel staat dreigend voor de poort. Vast geen politie nodig bij de wedstrijden!
Tegen de kaarten en navigatie in: bijna alleen maar wegen met 2 banen heen, twee banen terug.

Van Budapest naar Szeged, saai en vlak, van Szeged naar Belgrado (Servië), eveneens saai en vlak. Na Belgrado werd het landschap ’n stuk interessanter, maar toen nam het zicht af door regenbuien…

We staan voor de avond vlak bij de grens tussen Servië en Macedonië op een parking bij ’n motel, samen met nog twee campers. Vandaag zo’n 600 kilometer gereden, ging soepel. Morgen gaan we Griekenland in. De start van +/- 4 weken om een mooi rondje Griekenland te maken.

Dinsdag 12 mei – Griekenland!

We hebben dus overnacht in ’n stukje Zuid-Servië, wat heel dicht bij Kosovo en Bulgarije ligt. Er wordt keihard gewerkt aan ’n nieuwe snelweg. Dit is dé route naar Turkije, veel vrachtverkeer dus.
Bij de grens Servië-Macadonië was ’t even mis. Tenminste, er gebeurde niets…
Rijen vrachtwagens en ook zo’n lange rij personenauto’s, maar de grenspost was gewoon dicht. Er liepen wel heel veel politieagenten met automatische wapens en douanepersoneel rond. Na een poosje veranderde plotseling het rode kruis boven de doorlaatpost in een groene pijl en kwam de boel weer op gang.
Het leek erop dat iedereen erg op zijn hoede was. Dit alles heeft allicht te maken met de onrust in Macedonië. We hoorden over ’n groep opstandelingen en over de Albaneese bevolkingsgroep die niet tevreden is.
De rit door Macedonië verliep overigens heel voorspoedig. Werkelijk ’n prachtig landschap, goede wegen. Ook hier wordt volop gewerkt om de E75 tot een volwaardige snelweg te maken.

Rond 4 uur kwamen we in Panteleimon aan. Zo’n beetje aan de voet van de (een beetje heiige in plaats van heilige) Olympus! Uiteraard een foto van de Olympus met onze Olympus.
We hebben weer eens een mooi plekje op een camping aan de Egeïsche zee (dertig meter vanaf de camper).

Hier gaan we de plannen smeden voor de komende weken!

Woensdag 13 mei – Platomonas en vis

De klok ’n uur naar voren gezet, wel zo verstandig…

De camping waarop we staan heeft betere tijden gekend. We zien allerlei stalen constructies oprijzen tussen de prachtige bomen. Daaronder en achter staan (meestal) caravans & kasten, tuinmeubels & ontvangstschotels & verzamelingen oud ijzer en hekwerken.
Van buurtjes (Griekenlandreizigers vanaf 1980!) begrepen we, dat deze ontwikkeling zo’n 10 jaar bezig is. Veelal Serviërs en mensen uit Macedonië hebben hier seizoenplekken voor hun caravan… de Griekse eigenaren van de camping zijn verzekerd van een inkomen, maar … mooi is anders.
Van de dochter van de eigenaar hoorden we dat er ’n fietspad (nou ja, het bleek een kiezelpad) was langs de kust, door een verlaten spoortunnel (!) naar Platomonas. Gedaan natuurlijk! Stikdonker was het in het midden en echt bijna niet te ATB-en door de keitjes en keien van de spoorbaan)
’s Avonds in ons eigen dorpje (Panteleimonas) vis gegeten aan het strand. We waren de enige gasten….

Donderdag 14 mei – Zand en zee

Vandaag lekker gelezen bij de camper (Ik kom terug, Adriaan van Dis en Ruw, Maria Kessels) en daarna naar zee.

Eén van ons heeft gezwommen, want de ander moest ’n foto maken, toch?
Verse visjes gehaald in Platomonas (op de fiets over de berg, nog geen 8 kilometer heen en terug maar wel een groot deel van 14 %…).
Morgen verder, naar antiek Dion.

Vrijdag 15 mei – Het huis van Zeus

De berg Olympus op. Dat wil zeggen, naar de bergketen Olympus en dan met de camper zo vér mogelijk zien te komen, om daarna met de bergschoenen aan een stevige wandeling te beginnen.
Vanuit het dorp Litóchoro konden we nog 17 kilometer slingerend naar boven rijden. Daar stopte de weg in Prionia. 6 Uur zou de wandeling / klimtocht zijn, dan sta je met je schoenen in de sneeuw. Maar dat hebben we niet gedaan, er werd sowieso aangeraden om de tocht over meerder dagen te doen en gebruik te maken van de aanwezige berghutten!
Prachtige wandeling gemaakt in een fantastisch gebied. Je voelt als het ware de antieke geschiedenis, stel dat het weer slecht is, onweer, spookachtige taferelen duiken dan op, het verhaal wordt waar…

Terug in Litóchoro ’n welverdiende frappè (ijskoude koffie) en door naar het antieke Dion. Daar de camper op een schaduwrijke parkeerplaats voor de ingang van de opgravings-site neergezet. We hebben er overnacht. Maar eerst: een aantal jaren geleden werd de ‘nieuwe E75’ aangelegd. Hierdoor kwam een nieuwe impuls voor de archeologen. Ze hadden in de 50-er jaren al opgravingen gedaan maar nu werd er van alles blootgelegd uit de Macedonische tijd van Alexander de Grote, in die tijd was Dion een legerplaats waar zo’n 15.000 mensen woonden!

Ook de Romeinen hebben er het een en ander achtergelaten, een badhuis, veel beelden en beeldjes, tempels, amphitheater en offertafel (45 meter lange stenen tafel, hele ossen konden er op!) Rond de 5e eeuw zijn er aardbevingen geweest, is er veel verwoest en is Dion daarna niet meer opgebouwd.
In het plaatsje Dion is een klein maar prachtig museum, hier wordt ook de film vertoond over de opgravingen en de achtergronden ervan. Het is zeker niet de grootste vondst in Griekenland maar wel ’n zeer idyllisch gebied tussen de berg Olympus en de Egeïsche zee nog zonder massatoerisme. Geen busladingen dagjesmensen of cruiseschepen die hele hordes loslaten, maar hier en daar een scharrelende liefhebber. 

Het museum toonde alles wat er in Dion en omgeving gevonden was. Eigenlijk zouden alle musea op deze wijze moeten fungeren: toon wat er “ter plekke” gevonden is, laat zo zien wat was en hoe het was. Dus, Londen, British Museum geef Griekenland jullie roofkunst weer terug, het hoort hier en niet tentoongesteld in Engeland, volledig uit zijn context!!
En nu? Op eigen kracht (dankzij de zonne-energie zijn de accu’s 100% geladen, gas aanwezig, water aan boord) staan we een nachtje bij de site, morgen naar het schiereiland Pilio.

Zaterdag 16 mei – Ain’t No Mountain High Enough

Er heeft ’n zwerfhond gebivakkeerd om onze camper heen. Een zeer blafgrage hond, waardoor we regelmatig wakker werden…
Langs de E75 naar het zuiden, ene moment tolweg (forse bedragen vragen de Grieken, moet snel goed gaan met die staatsschuld…) dan weer een 2-baans weg tot Volos. Daar gingen we het schiereiland op en wilden we graag het dorp Makrinista bezoeken: hoog in de bergen, met prachtige vestingachtige huizen, waar de Grieken in de 13e eeuw zijn gaan wonen om onder de Turkse onderdrukking uit te komen.
Dit was voor onze trouwe Moncayo bijna teveel: hairpin na hairpin, 2e versnelling en uiteindelijk alleen de 1e nog… 20 to 25 % klimmen… het was niet wat je noemt een royale toegangsroute. Op een gegeven moment leek omdraaien en teruggaan de enige optie om niet vast te komen zitten. Maar toen draaien op een plek waar het naar de maatstaven van de camperwetten eigenlijk niet kon…
De handrem heeft wonderen verricht door het gewicht van de camper “vast te houden” en na twee keer steken zijn we weer bergafwaarts gegaan! Na dit avontuur besloten om de al eerder uitgezochte camping maar meteen op te zoeken. Dat was een zeer goede zet: ’n heerlijke plaats onder olijfbomen, aan de kust met zeer gastvrije eigenaars,vlakbij het dorpje Kato Gatzea.
Tja, en toen bleek dat we Makrinista ook vanaf de andere (en dus veel begaanbare) kant hadden kunnen benaderen!!
’s Avonds ’n heerlijke Griekse maaltijd genoten in het restaurant van de camping.

Op de foto zie je de zee, 30 meter achter de camper, we staan in een voormalige olijfgaarde!

Zondag 17 en maandag 18 mei

Het is hier mooi! De sfeer is vergelijkbaar met de Costa Brava héééél lang geleden: vissersplaatsjes, wat terrasjes aan het water, prachtig weer…
’n Oostenrijkse buurman liet een krantenartikel uit een Weense krant zien over de Pilion. Dát had hem doen besluiten hier naar toe te komen. Dat snapten we! We hebben wat gewandeld (Kata Nera) en wat gefietst. Niet spectaculair.

Wel een foto gemaakt van een typisch Griekse “bidtempeltje”.Je ziet er heel veel langs de kant van de weg, zomaar, niet op een speciale plek. Volgens sommige mensen geeft het aan waar een verkeersslachtoffer gevallen is… dan is Griekenland levensgevaarlijk, er zijn er heel veel!
Verder moest er een oplossing komen voor de rechterachterband van de camper… die loopt sinds een paar dagen zeer geleidelijk, maar wel heel zeker, leeg! Bij een tankstation zijn alle 4 de banden nog op excact de juiste, gelijke, spanning gebracht. Maar die ene vertikt het om de goede druk vast te houden.

Op de foto is te zien dat je ook op een camping een bandenwissel kan uitvoeren. Nu nog een garage / bandenboer waar de boosdoener onder handen genomen kan worden. Misschien in Volos, dat is wel een grote plaats.

O ja, frappé, heerlijke ijskoude koffie. Op de wandeling kwamen we ook sinasappelboompjes en pruimenbomen tegen. Dit schiereiland staat mede bekend om zijn vele fruitbomen, klopt!

Morgen weer een nieuw avontuur… geen idee waar we staan ’s avonds!

Dinsdag 19 mei –  Toeval bestaat!

Soms loopt een dag zoals je graag wilt dat ‘ie loopt!

We vertrokken met een paar onzekerheden… Hoe doen we dat met de band die leegloopt, en waar komen we vanavond terecht. De campingbaas had gezegd dat in Agria, op de grens van de Pilion, ’n bandenspecialist is. Maar… we wilden nog een paar dagen trekken over dit schitterende schiereiland.

Want, ach, de reserveband die er nu onder zit is zeker niet slecht. In Argatista zoefden we, jawel, langs een klein bedrijfje, waar een heleboel banden buiten stonden. Gekeerd! en het bleek een superspecialist op bandengebied te zijn. De leegloopplek was in een grote bak water al snel gevonden en het verhaal hoe hij het wilde oplossen stond ons wel aan. Een uurtje had deze, goed Engels sprekende oud-marineman, nodig.

Band achterlaten en terug naar Argalista. Op een rustiek pleintje hebben we onze frappé gedronken. De eigenares, met een boezem tot op haar navel, trok ons bij het afrekenen als het ware mee haar keuken in. We kregen een Griekse aflevering van Allerhande te zien, maar dan in het echt! En proeven natuurlijk! (we hebben niet eens foto’s gemaakt, zo verbouwereerd waren we). Vis, lam, kip, gehakt,tomaten en paprika en nog meer, in grote bakken en pannetjes in vele soorten grootte… Bij de camper gekomen bleken we naast een Oostenrijks busje te staan. Zij bleek uit Soest te komen en al 46 jaar in Innsbruck te wonen met haar Oostenrijker. Ze kwamen uit de staart van Pilion en hadden nog niet op een camping gestaan. Toen werden we nieuwsgierig, want… wíj hadden nog geen idee waar mogelijk was om vrij te staan. Zij hebben ons twee goede plekken aangeraden. Bij de bandenboer aangekomen bleek alles opgelost te zijn, band weer onder de camper en weer verder.We staan nu op de eerste gedoogplek die aangeraden was: Agros Kyriaki, hier komen vrijwel alleen zeilboten en vissersboten aan land. Verder staat de tijd hier zowat stil. Wel lekker zwemwater!

Woensdag 20 mei – Heerlijk rustig…

Het was omdat we een foto hadden gemaakt van de bladzijde van deze plek (van de Oostenrijkers) anders waren we noooit bij dit strandje (Theotokou)terecht gekomen! We hebben vandaag zo’n 80 kilometer gereden, over de kam heen naar de Egeïsche-zeekant van de Pilion. Aan dit strandje staat behalve onze camper ’n piep-klein kapelletje uit 1807, compleet met iconen, kaarsen en een tafeltje, een bel en diverse kruisbeelden. Nou, hier durven we wel te overnachten!

Overigens denk je dan dat je zo’n beetje aan het einde van de wereld bivakkeert… komt er een man op z’n brommertje, duidelijk om een praatje verlegen, hij had door onze nummerplaat gezien dat wij uit Nederland kwamen. Hij vertelde dat hij, Griek, in Roosendaal in de horeca heeft gewerkt en daar (zeer behoorlijk) Nederlands heeft geleerd. Geen taalbarrière dus! Het klimaat in Nederland brak hem op en daarom is hij naar Griekenland teruggegaan.

Morgen naar Delphi (na natuur weer een beetje cultuur).

Donderdag 21 mei – Reisdag

Heerlijk geslapen! En… waar wil je wakker worden?

Nou, hier graag! De laatste ochtend op dit schiereiland.

We gingen al vroeg op pad, trokken het hele eiland over, deden boodschappen (koelkast weer even bijvullen) in Agria, vlak bij Volos en dan de E75 weer op. De E75 met op de gekste plekken tolpoortjes en maar weer euro’s dokken, dan weer € 8,50 en dan weer €2,20… geen touw aan vast te knopen en de tolafstanden (hoeveel kilometer voor hoeveel €’s), ook erg ondoorzichtig. Het was wel exclusief, de snelweg. Over het hele traject maar een paar auto’s, ’t schiet wel lekker op! Al snel zagen we het Parnassosgebergte opduiken. Het is een beetje te vergelijken met de Pyreneeën bij Pau: ’n vlakte en dan ineens van oost naar west het massief. De hoogste top is 2457 meter. De weg gaat over de Pas van Thermopylae, waar ooit een Spartaans leger van zo’n 7000 man het Perzische leger van 2641610 soldaten tegen kwam (ja, geschiedschrijving is een oude kunst in Griekenland). Je begrijpt hoe het afliep in de bergen. In Delphi staan we nu op een camping zo’n 2 kilometer lopen van de opgravingen, hoog, met uitzicht op de Korinthische zee.

Vrijdag 22 mei – Het Orakel

Minder weer, d.w.z. bewolkt met af en toe een spatje regen, maar wel een graad of 23,

lekker weer om te lopen! Omdat we niet het idee hadden dat het druk zou zijn vertrokken we tegen het middaguur. Misrekening! Bus na bus, schoolreizen voor alle leeftijden, Japanners (of waren het toch Chinezen?)… druk dus.
Volgens de legende is Delphi het middelpunt van de aarde. Zeus had twee adelaars laten uitvliegen naar verschillende kanten van de aarde. Hun wegen kruisten elkaar boven Delphi, ergo het centrum van de wereld, dat is dus een feit!

Er valt veel te vertellen. Je krijgt beslist ’n idee van de architectuur, cultuur en de manier van leven in de Griekse oudheid.
Veel is verloren gegaan en ook wij gingen de (eeuwige) discussie aan: moet je nou restaureren of als authentieke brokstukken tentoonstellen…
Er is in Delphi een aardig gemiddelde gevonden. Neem bijvoorbeeld Tholos, een rond gebouw. Daar stonden oorspronkelijk 20 zuilen omheen. Drie van deze zuilen zijn gerestaureerd om een idee te krijgen hoe mooi het geweest moet zijn. De rest is zo gelaten. In het museum vonden we meer onderdelen van deze Tholos.
De omgeving van Delphi is magnifiek. Het ligt tegen de rotsen aan en kijkt uit over een immens dal. Heel aanlokkelijk dus om de racefiets te pakken en het dal in te knallen en weer rustig de 480 hoogtemeters terug te nemen naar de camper, heerlijk!

Zaterdag 23 mei – Naar de hoofdstad

Omdat het reisdoel vandaag Athene was en dat +/- 180 kilometer van Delphi is besloten we om naar ‘t Klooster van Osios Loukas te rijden: architectonisch gezien, een van de belangrijkste Middeleeuwse gebouwen van Griekenland. Na ‘t Romeinse Rijk, behoorde Griekenland tot het Byzantijnse Rijk en in die stijl is het gebouwd. Strategisch gezien ligt het klooster er formidabel bij. ‘t Uitzicht is wel drie dagmarsen ver, bij wijze van spreken. Door aardbevingen geteisterd telkens weer opgebouwd. Aan de hiaten in het plafond en de muren zie je de verwoestende invloed van al dat natuurgeweld. Toch blijft er meer dan genoeg moois te zien. Wat een bijzondere bouw, wat een prachtige mozaïek-voorstellingen op de plafonds!

Daarna door naar Athene en nu staan we op een niets-zeggende-lawaaierige-stadscamping. Maar ja, ‘t doel is de stad bezoeken. Het ziet er naar uit dat het de eerste stad wordt die we niet met de fiets doorkruisen… iedereen raadt het ons af, te gevaarlijk…

Zondag 24 mei – De Akropolis

Om 9 uur zaten we in de bus (!) om een dag Athene te doen. Bert met ’n bus-metro kaartje voor € 1,20 en Mariëlle voor € 0,60, want 65 jaar! Dit verschil in bedragen is de hele dag zo doorgegaan, met álle opmerkingen die je daar maar bij bedenken kan! Omdat het zondag was, was de centrale overdekte markt gesloten, maar de vlooienmarkt op en rond het Plateia Avissynias draaide volop!We zijn daarna om de Akropolis heen gewandeld naar de nimfenheuvel, waar de Pnyx is, de bakermat van ons democratisch bestel. Hier kwam in de 4e en 5e eeuw voor Christus de Eccleasia bijeen (de volksvergadering). Van hieruit hadden we een prachtig uitzicht op de Akropolis en wisten we dat we ons moesten voorbereiden op een enorme mensenmassa…
Wat te zeggen van de Akropolis.
Met name het Parthenon (de tempel van Athene) is veel groter dan we dachten, wát een zuilen. Er wordt stevig gerestaureerd en dat maakt de aanblik erg rommelig. Het uitzicht over Athene was magnifiek. We hadden dan ook mooi helder weer.

Daarna het mooiste van de dag: het Akropolismuseum!!
Vlák onder de heuvel, parallel aan de Akropolis. We hadden het al gezien vanuit de hoogte.
Het is in 2009 geopend. Gebouwd over opgravingen van een vroeg-Christelijke nederzetting heen. Deze nederzetting is nog te zien door de glazen vloer, waarover je naar binnen gaat. Het mooiste is wel de tweede verdieping waar het Parthenon-fries is opgesteld in historische volgorde. De lege plekken symboliseren de voorwerpen die zich in Londen bevinden…
Door de compleet glazen wanden kijk je uit op de Akropolis. Met stip in de top-3 van mooiste musea ooit!!

Vervolgens zijn we nog wat gaan zwerven en wat eten in de wijk Plaka. Een bijzondere ontmoeting was wel het Olympisch stadion, het stadion van de eerste moderne Olympische Spelen uit 1896. Natuurlijk hebben we de belachelijke “Silly Walk” van de wachters bij het presidentiële paleis “bewonderd”. (Als ze voor het wachthokje stonden werden ze door een “collega” weer in vorm gebracht: plooitjes van het rokje weer goed, kwastjes netjes en gezicht van zweet ontdoen…). We vonden het ’n zeer vermakelijke John Cleese-achtige vertoning.

Met de metro en bus terug naar de camping om daar de plannen van de komende dagen uit te werken. Peloponessos, Here We Come!!

Maandag 25 mei – Peloponessos

We konden op deze plek niet langer staan (reserveringen), maar na een heerlijke dag Athene, en de wetenschap dat op maandag alle musea dicht zijn, was het goed zo.
Over het Korinthe kanaal naar de Peloponessos. Het kanaal is 6 kilometer lang en 23 meter breed, heel imposant door zijn diepe ligging. Grote cruiseschepen passen er maar net door. Toen we het kanaal over gingen kwam er helaas geen groot joekel doorheen, dus na een fotostop een strandje verderop koffiepauze gedaan. Doorrijden naar het theater van Epidaurus, het heetst van de dag. Dit theater is beroemd vanwege zijn perfecte akoestiek, het werd pas in de 70-er jaren van de vorige eeuw ontdekt! Het idee… we hadden dus er net aan wel/niet met onze huwelijksreis naar toe kunnen gaan (ha,ha).
Op de weg naar de camping zagen we een stel fietsen op wat wellicht ’n keer de opvolgers van onze 2 mountainbikes zouden kunnen worden. Twee oudere mensen en wat we in de vluggigheid zien konden, twee sportieve e-bikes!
We stonden nog geen half uur op onze nieuwe plek in Palaio Epidaurus en daar kwamen de fietsers aan en bleken… onze buren te zijn. Nederlanders, die al hun spullen, inclusief de camperbus, uit Duitsland hadden gehaald.
We staan aan zee, en blijven hier een dagje staan. De plek voor de camper is wel bijzonder, het is een sinasappelboomgaard!

Dinsdag 26 mei – Feestdag

Opruimdag, leesdag, wasdag en een beetje fietsdag (Bert).  Feestdag. De 1^ste verjaardag van Vince en de 9^e trouwdag van Josine en Remco!

De dag begon mooi, maar in de middag betrok de lucht en hebben we zowaar onweer gehad. Waarschijnlijk staan we de komende dagen op camper-gedoog-plekken, en pas zaterdag de 30ste mei weer op een camping…

Woensdag 27 mei – D’oude hoofdstad

Direct nadat we op weg waren kwamen we langs stalletjes met bergen sinaasappels. ’n Paar kilo ingeslagen, persen dus! We zijn het schiereiland rond gegaan met het halve plan om ’n overstapje te maken naar ’t eiland Poros en/of Hydra. We hebben het niet gedaan, rondje afgemaakt en uitgekomen in Nafplio op een gedoogplek aan een enorm strand, Karathona. Heerlijk in de schaduw met het uitzicht op strand en zee en bergen in de verte!  Een oud bord vraagt wat, maar luisteren, ho maar! Half verstopt tussen de bomen staan wel 14 campers. Het is donker hier (22.00 uur), een onweer kwam en trok weer weg, de laatste boten zijn Nafplio, achter de rotsen, binnen gevaren en iedereen heeft zich teruggetrokken in z’n camper. We staan vlak bij wat vroeger de hoofdstad was, morgen gaan we het verkennen.

Donderdag 28 mei – Een kustpad

De dag begon met… zwemmen! Niet zo bijzonder… Maar allebei zwemmen direct uit ons bedje, da’s héél bijzonder. Heerlijk… uiteindelijk!!
Een douche op het strand en lekker fris de dag in. We wilden in de ochtend Nafplio (of Nauplion) bezoeken en wisten niet beter dan dat we een pasje van 15% over zouden moeten fietsen. Totdat we wandelaars langs de rotskust zagen lopen, in de verte. Het bleek een prachtig wandel/fietspad te zijn van ongeveer 5 kilometer naar het stadje! Nafplio heeft forten aan alle kanten: 2 knoeperds van fortificaties in het noorden en het zuiden en daarnaast nog ’n vestingeiland voor de kust. In de 19e eeuw werd ’t de eerste hoofdstad van het bevrijde Griekenland. Tot zover de geschiedenis… Voor het eerst hadden we niet het idee dat het slecht gaat met Griekenland. Het is een zeer welvarend aandoend stadje

We komen tijdens onze reis zoveel leegstand tegen en misschien nog wel meer karkassen van gebouwen die niet afgebouwd zijn. Naast de tocht naar Nafplio ook hardgelopen en daarna ’n cooling down door een stuk in zee te zwemmen. Verder: onweer in de middag en avond. Maar de temperatuur blijft vurrukkuluk. En toen… tóch weer een lekkage bij het dakraam. Nu we het goed bekeken hebben is het een matige reparatie, na opgelopen schade bij een van de vorige eigenaren. Je kon er op wachten, het moest eens gaan lekken, nou, nu dus! Een schade niet degelijk herstellen, krijg je dit dus. Morgen zorgen dat het afdoende dicht zit voor de komende weken. Thuis volgt de definitieve oplossing dan wel.

Vrijdag 29 mei – Toch Gytheio…

Bed uit en meteen zwemmen, het wordt al (een beetje) gewoon. De barometer maakt ondertussen overuren: hij slaat uit naar links om vervolgens 180 graden terug te draaien, mooi weer dus… maar een halve dag later is het weer 180 graden terug. We hadden het plan om naar Plaka door te reizen op weg naar het zuidelijke deel van de Peloponessos. We voerden de coördinaten in op de TomTom en… toen bleek dat we op Kreta terecht zouden komen! Bij nazoeken zagen we dat er in Griekenland veel Plaka’s zijn. Deze coördinaten kwamen uit een enthousiast verhaal van Griekenland-reizigers die, juist, op Kreta rondtrokken… foutje! We hebben toen het plannetje voor de zaterdag aan de vrijdag toegevoegd en zijn dwars door het binnenland van de Peloponessos naar Gytheio gereden. Op de foto is ons strandje in het midden, in de verte te zien…Onderweg gestopt bij een bedrijf dat ons inziens vast wel ‘alles’ zou hebben om het dakraam lekvrij te krijgen. En dan sta je daar, langs de kant van de weg in een dorpje tot je middel bovenuit het dakraam, geleende kitspuit, schoonmaken, afdichten, sealen en … verder. Het moet het houden voor de komende maand!
In Gytheio willen we blijven staan na de Grieks-orthodoxe Pinksterdagen (31 mei en 1 juni).
Nadat we ons geïnstalleerd hadden nog even met de ATB’s gekeken of we simpel in Gytheio konden komen, niet dus: veel klimmen en dalen maar geen juiste weg gevonden. Maar even op de navigatie kijken hoe we dat morgen fiksen.

Zaterdag 30 mei – Rustdag

Gytheio is een redelijk authentieke vissersplaats, met, natuurlijk, heel veel horeca. Het klim- en daalwerk om er te komen viel uiteindelijk mee. ’s Middags wat klusjes (was, blog) in en om de camper gedaan. Geen straf, mooi weer en we staan weer eens tussen tientallen olijfbomen (een oude olijfgaarde) en we genieten alleen al daar van.
We zijn nu dichtbij de Mani: een niet zo toegankelijk, maar wel mooi deel van de Peloponessos. We hebben nog niet besloten of we dit de Moncayo aan gaan doen!

Zondag 31 mei – Campingdag

Gewoon gebleven op camping Meltemi. Het was er fijn! Er stond een wind van de zee ’t land in, zodat er goed gesurft en gekited kon worden. Wij hebben lekker liggen lezen aan het strand.  In de middag uiteraard met iPad, kaarten en boekjes verder plannen.Tegen de avond op de fiets weer naar Gytheio, om daar schandalig lekkere vis te eten. Pinnen kon er niet dus achterop de brommer van een medewerker van het restaurant naar de ATM… je maakt wat mee op reis! Op de weg terug hadden we het over het feit dat er dus echt nog winkels, tavernes zijn die niet met bonnetjes werken, en dus belasting kunnen ontduiken en zo niet meewerken aan het gezond maken van de Griekse economie.

Maandag 1 juni – Mani

Naar ’t zuidelijkste deel van de “2e vinger” van de Peloponessos: Mani.
Ruige, kale bergen en heel veel ruïnes van Maniothische torens. In de Byzantijnse tijd bevochten een aantal families elkaar en bouwden daarom woontorens. Zo konden aanvallen beter worden afgeweerd. Een unieke bouw! (alhoewel, in San Gimignano in Italië had ze ook, om dezelfde reden…).

En nu het gekke… de laatste jaren worden vele huizen, complexen, resorts gebouwd in deze stijl. Vooral import-bewoners uit Athene die hier vroeger woonden willen weer terug. Mooi? Gezien de geschiedenis wel. Het plaatsje Vatheia vonden we heel mooi, strategisch gelegen met naast de oorspronkelijke bouw ook de nieuwbouw, passend bij elkaar.
Nog zuidelijker in Porto Kagio konden we met de camper blijven staan op een gedoogplek.

Maar het was pas 12 uur… dus doorgereden, of liever, teruggereden door het schitterende landschap. We staan nu op een wat ongezellige campingplek in Stoupa en hebben reuze-spijt. Die baai was zóó mooi, met uitzicht op Kaap Tainaro!
We hadden nog tijd vandaag om de omgeving wat te verkennen en ontdekten een fietspad langs de kust dat naar Agios Nikolaos leidde. Veel Grieken onderweg, zij vieren ook vandaag nog hun orthodoxe Pinksterfeest. En, een aantal vrije camperplekken, aan de haven, bij een strandje… we blijven op onze saaie camping staan en gaan morgen richting de “1ste vinger”.

Dinsdag 2 juni – Koroni

Zo gezegd, zo gedaan. De tocht van Stoupa naar Kalamata was er weer 1 uit de top 10!

’n Kustweg met hairpins, prachtige uitzichten, ’n zeer stijl gebergte en nog een aantal Mani-dorpjes. Na Kalamata (een startplek voor toeristen die een fly-and-drive vakantie doen) werd de route beslist minder. We zijn uitgekomen op Koroni, wat samen met Methoni (aan de westkant) plaatsen zijn, waar de venetiaanse invloed nog zichtbaar is (bijvoorbeeld de balkonnetjes aan de huizen, zó Italië…).
Evenals op de vorige camping in Gytheio werd gezegd dat er veel plaatsen ingenomen zouden gaan worden door een NKC-groep (Nederlandse camperaars dus!).Kennelijk hebben ze ’n aantal plekken in hun groepsreis opgenomen waar wij ook zo graag naar toe wilden. Tóch eens kijken wat zo’n reis inhoudt…. alhoewel, zeker, we het liever zelf uitzoeken en niet in konvooi willen rijden.
We kijken vanaf de camping uit over water naar de plek waar we gisteren nog stonden, zo’n honderd kilometer toeren verder.

Woensdag 3 juni – Een invasie

Wakker worden en zwemmen in zee, een heerlijk begin van de dag. We zijn in Koroni gebleven vandaag. In de loop van de dag kwam de hele vloot Nederlandse campers onder NKC-vlag binnen druppelen. Gaf nogal wat geluid, “kijk uit”, “stop!!”, “ja, ho maar, zo staat ie goed”… en allemaal mannen die fout manoeuvreren en vrouwen die aanwijzingen geven!!! Rolbevestigend / rolbepalend!
We hebben een mooie wandeling gemaakt naar kasteel Koroni. Het is een immens kasteel (ruïne),met een strategische ligging op de in zee stekende landtong. Ook hier weer een bord waarop staat dat de Europeese Unie bijdraagt in de restauratiekosten, 80%… je krijgt enigszins koloniale gedachten hierdoor.
Het is in elk geval wel terecht dat er iets aan gedaan wordt, het is in de 13e eeuw door Venetianen gebouwd en je komt er via allerlei zeer smalle straatjes en steile trappen. Op het terrein van het kasteel bevindt zich nog een klooster, waar nog steeds (heel oude) nonnen wonen. Diverse kerkjes en een pittoresk kerkhof zijn onderdeel van het decor. Aan de andere kant van het kasteel kijk je uit op het lange strand van Koroni.

Donderdag 4 juni – Venetiaans vierkant

Methoni stond op het programma, 30 km. naar het westen.Evenals Koroni was het ooit een Venetiaanse haven geweest. Ook weer een enorm kastelencomplex, 3 kanten zee, deels zelfs in zee gebouwd.

Zowel Turkse als Italiaanse invloeden in dat wat er opgegraven is (want er ligt nog enorm veel ónder het groen!!). En toen was de batterij van het fototostel ineens leeg… De camper stond toch wel een heel eind weg, te ver wandelen om de andere batterij te halen. Dan maar met de iPhone…
De camper-gedoog-plek die we op het oog hadden voelde niet goed aan. Stelregel is dat we er dan ook niet gaan staan. Soms is het moeilijk te beschrijven waar dat aan ligt, immers, we hebben wel vaker op verlaten plekken gestaan…
Dus een camping, overigens met dezelfde prachtige ligging aan de Navarino-baai, met uitzicht op Pylon. Ook hier is weer een geschiedenisles vol te bloggen over wat er allemaal in het verleden gebeurd is. Maar, lekker zwemmen, zonnen, lezen kan hier ook heel goed.

Vrijdag 5 juni – Apollo Epikourios

De bergen in! Het “opperhoofd” van de NKC-groep had ons in Koroni de suggestie gedaan om op weg naar Olympia naar de tempel te gaan van Apollo Epikourios. Hij was daar zelf 8 jaar geleden ook geweest. De tempel is rond 400 voor Christus gebouwd op een zeer eenzame en afgelegen plek, maar o zo prachtig in dat berglandschap. Hij is per toeval door een herder ontdekt, zo zeer was het compleet door de bossen ingesloten. 

Op de foto zie je het comlex nét boven de kam, in het midden, uitsteken. Het was overigens dezelfde  architect als van het Atheense Parthenon die er indertijd aan gewerkt heeft. Ook hier zijn de vele beelden en het fries te zien, jawel, in het Britisch museum!! Om de tempel heen is een enorme tent-constructie gebouwd om de omvangrijke en tijdrovende restauratie te kunnen uitvoeren. Die tent zie je al van een grote afstand opdoemen. Wát een fenomenaal gezicht moet het geweest zijn toen die tempel daar zo afgezonderd in dat groene landschap in al zijn magistrale grootsheid stond. Over jaren, na de restauratie, toch nog maar eens de steile bergweggetjes beklimmen om dat opnieuw te beleven. Steil? We hadden niet de hoofdweg gereden, maar, we deden het al eerder… via de “achterkant”, naar boven. Deze keer was het goed te doen, af en toe smal in de bergdorpjes maar als beloning wel heel fraaie vergezichten. En… af en toe was er niet eens een berm maar een vrije val van honderden meters, da’s pas avontuur! De brem groeide heerlijk tot ver over de weg, het wegdek meestal redelijk, we hotseklotsten er lustig op los. Uiteraard was de vervolgrit na het tempelbezoek een stuk comfortabeler.
We wilden nog enkele bergdorpjes, kloosters en ravijnen bezoeken (Louisioskloof bijvoorbeeld) maar na onenigheid met de TomTom hebben we een eenvoudigere route genomen door de bergen, opnieuw prachtige natuur, diepe kloven, hoge bergdorpjes en om half 7 waren we in Olympia, waar we, hoe bestaat het, de NKC-clan tegen kwamen die op exact dezelfde camping waren uitgekomen. We hebben het idee dat de tempel van Apollo Epikourios in het NKC-programma gaat worden opgenomen na ons verhaal!

Zaterdag 6 juni – De bakermat

Regen… maar na regen komt zonneschijn! Rond half 11 zijn we de ruim 2 kilometer gaan wandelen naar het oude Olympia, wat prachtig in een vallei ligt. Hier zijn dus de Olympische spelen geboren! De plek had lange tijd ook een religieuze en politieke betekenis.
Super om op zo’n plek te staan. Om de twee jaar is hier de ceremonie (zomer- en winterspelen) om de Olympische vlam te laten ontbranden door middel van de zon, een spiegel en de toorts. Nog fraaier is het om door de poort (eigenlijk een tunnel van oorsprong) te gaan naar het “stadion”, het eerste Olympisch stadion, met grashellingen als tribunes en grote marmeren start- en finishstrepen.
Het stikt er van de brokstukken, veroorzaakt door aardbevingen, vernielingen en de kracht van de rivieren de Alfeios en Kladeios die in dit vruchtbare dal samenkomen. Maar je krijgt een fraai beeld hoe de Grieken en later de Romeinen hier hun sport bedreven, filosofie en politieke redetwisten zaten allemaal ook in het pakket!

Eind 4e eeuw werden de spelen afgekeurd, de Christenen vonden het maar een heidens feest. Piere de Coubertin was de “heruitvinder” van de spelen (zie het stukje daarover bij ons bezoek aan Athene).
In het museum hebben we daarna alle vondsten, verdeeld over twaalf zalen en zaaltjes, bekeken. Tja, er zijn mensen die zien aleen maar een hoop brokstukken bij elkaar, je kunt er omheen lopen of op zitten en dat is het. Maar het heeft op ons een grote indruk gemaakt, wat een geschiedenis en wat een beïnvloeding van de hedendaagse cultuur!
Terug bij de camper spraken we hierover met onze Duitse buurman, die net zo onder de indruk was en eveneens voor de eerste keer in Griekenland was. Maar hij had met zijn camper door Turkije, Iran en Oman getrokken. Zeer enthousiaste verhalen.. nee, we kunnen nog heel wat afreizen zo te horen!!
De avondmaaltijd bij de ondergaande zon was een Michelin-ster waard!

Zondag 7 juni – Verhuizen

’s Nachts bedacht dat we nog een dag zouden blijven hier: nog een wandeling maken, lekker zwemmen en een goed plan voor de komende week maken… afijn, we waren het met elkaar eens!
Na onze wandeling teruggekomen bleek de NKC-clan vertrokken en dus waren de mooiste plekken op het talud met uitzicht over Olympia vrijgekomen. (Bijna) vrij zicht over de opgravingen! Binnen korte tijd werden deze plekken weer bezet door “interne verhuizingen”, even later kwamen ook onze Duitse buren terug, ze waren eigenlijk al vertrokken maar omdat het museum van de geschiedenis van de Olympische Spelen gesloten was op zondag besloten zij nog een dag te blijven. We hebben veel gehoord van ze over hun al 7 maanden durende reis door Turkije, de Emiraten en Oman in hun 4×4 camper.

Maandag 8 juni – Extra

Nóg een dag er aan vast geplakt. Met het Duitse stel opgetrokken. Het museum dat gisteren gesloten was bezocht (geschiedenis van de Olympische Spelen:een must-go voor ons), zwemles (aan Betty, reuma en al die 7 maanden niet gezwommen en verklaard bang om weer te beginnen met zwemmen) en daarna lekker en lang geborreld met alles wat in onze 2 campers te vinden was.

Dinsdag 9 juni – Broccoli

Onderweg werd het gevolg van de staking van de vuilnisophalers goed zichtbaar. Als de staking voorbij zal zijn hebben ze bergen werk!  Bijzonderheid op deze foto is ook het huis op de achtergrond. Vele Griekse huizen hebben van die stalen uitsteeksels, alsof er een verdieping bovenop moet komen maar nog niet af… volgens de Griekse wet hoef je pas belasting op je huis te betalen als het af is…

Deze dag was een dag zonder zekerheden! 2 Plaatsen wilden we bezoeken aan de kust: Kyllini en Kalogria en, daar kwam een 3e bij: Kato Archaïa. Alle drie met vrije camperplaatsen. Kyllini is een armoedig havenplaatsje en we zijn er dus niet gebleven. De moerasgebieden bij Kalogria met haar typische bomen, “broccolibomen” (heten in het echt “parasoldennen”) spraken direct tot onze verbeelding. Na enig zoeken vonden we bij een taverne een prachtige gedoogplek, vrijwel aan het strand. Dat betekende dat we de derde plek, Kato Archaïa niet meer bereikt hebben die dag. We hebben een stuk gefietst langs een groot moerasmeer en… (eindelijk) zijn we een schildpad tegengekomen. We hebben hem (haar?), in schildpadtermen, snel naar de overkant van de weg geholpen. Met zo’n tempo en dan auto’s van links en rechts… Géén foto, een filmpje leek ons veel leuker. In deze omgeving zijn schildpadden vaak te zien, ergens in mei / juni komen ze hier hun eieren leggen.

In de late zon lekker gegeten en daarna een strandwandeling met ondergaande zon.

Woensdag 10 juni – Het oude Kato

Wat een leven! 8 Uur wakker worden (let wel, 7 uur in Nederland), camper uitstappen, door wat lage duinen struinen en zo, de zee in! Daarna “af-douchen” onder onze eigen buitendouche. Na een frappè (ijskoffie) bij de taverne op weg naar Kato Archaïa. De coördinaten hadden we uit het WoMo-boekje (Duits gedoogplekkengidsje) van onze vorige buren. Waarschijnlijk toch niet goed overgenomen, de plek bleek niet te kloppen. Dus uitgeweken naar een camping. Inmiddels hadden we besloten om de voorbanden van de camper te vernieuwen, ze krijgen toch wel erg weinig profiel. Dus morgen de bestelde banden laten monteren en de brug over de Golf van Korinthe nemen. De dag eindigde met regen en een matige, slordige camping. Maar… bij het restaurant staat een olijfboom van vele honderden jaren oud met een omvang… imposant!

Donderdag 11 juni – Bandendag

Om 10 uur op weg, de “bandenman” belde vlak voor dat we bij zijn bedrijf waren: de banden zijn binnen. Meteen aan de slag en om 11 uur reden we de weg weer op met een camper die alle steenslag-weggetjes en slagregens weer aankan! En dan ook meteen deze dag maar uittesten…
Het werd een echte reisdag verder: over de prachtige brug bij Patras over de Golf van Korinthe, dan weer snelweg, dan weer gaten in het wegdek ontwijkend. Ioannina was de volgende stop, zo’n 200 kilometer naar het noorden. Deze plek, ’n camping bij/van een roeivereniging hebben we gekozen omdat het zo dicht bij het Zagoria-gebied ligt, tegen het Pindosgebergte aan. Daar willen we een hele dag voor uittrekken. We troffen in Ioannina ’n caravanclub ût Twenthe, een groep waar we ons typisch nóóit bij zouden willen (Twenthe, dus gelukkig ook niet kunnen) aansluiten…

Vrijdag 12 juni – Zagoria

Lekker vroeg vertrokken om de dag goed te gebruiken. De Zagoria bestaat uit zo’n 45 dorpjes, die samen in de Turkse tijd een autonoom gebied vormden. Alle huizen hebben dezelfde leistenen daken. Als je naar het gesteente hier kijkt zie je dat ze eenvoudigweg wat uit de rots hoefden te halen, een uit dunne lagen opgebouwde leisteen dat door de tijd heen een sterk verbrokkelde structuur gekregen heeft. Ambachten als houtsnijden, weven en metselen worden nog behoorlijk veel uitgeoefend, alhoewel de jongeren liever de kant van toerisme zoeken…

Via een smal weggetje kwamen we in Monodendri en kwamen terecht in een weefschool, waar we een spontane rondleiding kregen van een van de studentes en wat foto’s maakten (voor Nellie…).
De reis ging verder ’t gebergte in naar Vikos (reisgids meldde dat de weg in slechte staat zou zijn, viel erg meer) en daar… zagen we eindelijk de Vikos-kloof! Wát is dié mooi! Na wat zoeken zagen we een wandelpad dat de kloof inging, bergafwaarts tot beneden aan het water. We zouden een stukje doen… maar zo mooi, zo aanlokkelijk, we zijn in alle rust naar beneden gegaan, een kleine “Monasteri” bekeken en aan het water gezeten. Daarna de klim terug, we hebben er geen seconde spijt van gehad.

Het was al een eind in de middag toen we onze weg vervolgde. Via een ommetje naar Kipoi, waar diverse boogbruggen te bewonderen zijn (het metselaarsgilde!) weer verder. Verder, maps.me (op aanraden van Betty en Gebhard gedownload) en de TomTom waren het niet eens over de te volgen route. We kozen voor maps.me en hebben dat geweten! 100 kilometer waar we 3 1/2 uur over zouden doen. De TomTom gaf veel meer kilometer aan naar ons einddoel van vandaag, maar de instelling “vrachtwagen” kiest dan ook geen smalle, moeilijk begaanbare weggetjes. Maps.me wel… een prachtige route, compleet met gaten in de weg, weggespoelde delen weg, grondverschuivingen, dorpjes met een doorgang ter breedte van de camper. Hopend op geen tegenliggers, rustig rijdend, kuilen ontwijkend en dan soms weer prima stukken, nieuw of hersteld. Fijn hè, nieuwe banden! Ongeveer bij Metsovo kwamen we terecht op het andere uiterste: een super-snelweg, met gloedje nieuwe tunnels (een van 3,5 kilometer). Een vlot laatste reisuurtje naar de camping in Kastraki, vlakbij de Meteora-kloosters, een must voor iedereen die Griekenland bezoekt…
Het was behoorlijk laat en het is dan fijn om een vrieskastje te hebben waar je zo van alles uit kunt halen. Een ding was wat minder, we stonden onder moerbeibomen waarvan de vruchten grote vieze plak-vlekken maakten en de hele nacht op het dak van de camper plopten. Morgen zoeken we een beter plekje op de camping…

Zaterdag 13 juni – …

Ja, gelukt!
Er gingen genoeg mensen vertrekken, om een mooie plek uit te zoeken en te verplaatsen… 5 minuten werk.
Verder was het een rustige dag, voorbereiden op morgen, lezen over de kloosters, de was gedaan, vloer van de camper een beurt,op de fiets naar Kalampaka. Van die dingen.

Zondag 14 juni – Kloosterdag

Ooit waren hier vierentwintig kloosters op de enorm steile rotswanden gebouwd. De boel is in verval geraakt en in de 20-er jaren van de vorige eeuw heeft men trappen in de rotsen uitgehakt om een 6-tal toegankelijker te maken. De kloosters van Meteora.

We zijn naar een tweetal kleinere kloosters gefietst, al vroeg in de ochtend, direct nadat we pappa (grootpappa) traditiegetrouw op zondag gebeld hadden: fijne vaderdag!
De kloosters waren goed bereikbaar vanaf de camping, een paar kilometer fietsen, wél met een stijgingspercentage van 6 tot 11 procent! Moni Rousanou, met een metamorfosikerk, waarin prachtige fresco’s te zien zijn. Als je goed keek zag je dat in de fresco’s de meest gruwelijke lijfstraffen geschilderd zijn… ze konden er (ook, denk maar aan IS) wat van in de 16e eeuw. Bij dit klooster arriveerde al gauw bus na bus. Na het bezoek hebben we nog het Agios Nicolaos klooster bezocht / beklommen. Ook hier veel fresco’s en prachtige uitzichten. Vanaf het hoogste punt keken we neer op ruïnes, de vervallen kloosters… hoe hebben ze het zo boven op die rotsen kunnen bouwen! Het werd alsmaar warmer en we lieten ons dan ook naar beneden “vallen”, onderweg aan de frappè, en door naar de camping, aan het bier. Gelukkig is er een zwembad bij de camping, extra koeling is nodig, wat is het warm vandaag!
Dit was onze laatste hele dag Griekenland. Als alles goed gaat morgen dan reizen we naar het meer van Ohrid, Macedonië.

Maandag 15 juni – Grexit

Goede reis gehad! Laatste Griekse inkopen gedaan in Florina, tegen de grens van Macedonië aan. Geen enkel probleem bij de Griekse-Macedonische grens. Verder over hotseknotswegen, via Bitola en Ohrid naar Stuga waar we tot onze grote verbazing op een schattig, kleinschalig, supergastvrij, prachtig campinkje terecht kwamen (Camping Rino).

We werden ontvangen met koffie, geserveerd op hun over het Meer van Ohrid uitkijkende terras. Daar hebben we ’s avonds ook gegeten en de avond doorgebracht met een Nederlands stel wat we eerder al in Griekenland (Gythio) ontmoet hadden. De campingeigenaar gooide er nog een Raki van het huis tegenaan… Morgen Albanië. Welke verrassingen staan ons daar te wachten…

Dinsdag 16 juni – Albanië

’s Morgens toen we zaten te ontbijten… kwam de campingbaas ons koffie aanbieden!

Het Ohridmeer ligt deels in Macedonië en deels in Albanië. De grens over ging weer zonder probleem, hoewel de douanier wel de hele camper wilde inspecteren, het doel was tweeërlei, zaten er verstekelingen aan boord én wat kan er allemaal in de camper en wat kost zo’n camper nou… hij maakte duidelijk dat met zijn salaris dat niet zou lukken…
Het eerste wat ons aan Albanië opviel waren de ontelbaar vele wasplekken voor auto’s. Jongens, mannen spuiten een flinke straal water over de weg of met een grote boog in de hoogte en proberen je zo te lokken naar de kant van de weg. De grensovergang lag boven op de pas en we daalden dus zo de “Lavezh” in. Het was echt armoe troef in Albanië. Java, Indonesië komt er het dichtst bij (van wat wij hebben meegemaakt). Vele kraampjes aan de rand van de weg met eigen producten. En veel. heel veel mannen die maar op al die terrasjes zitten te ouwehoeren. Enver Hoxha, de voormalig dictator van Albanië liet duizenden en duizenden bunkers buwen om het land te verdedigen tegen de dreiging van buitenaf. Hij dacht dat de hele wereld Albanië wilde binnenvallen. Net na de tweede wereldoorlog had hij een bondgenootschap gesloten met Joegoslavië. Maar hij kreeg al gauw ruzie met Tito en heeft toen een vriendschapsverdrag met de URSS gesloten. Toen het proces over het stalinisme begon, beviel hem dit bondgenootschap niet meer. Vanaf dat moment is hij nauwer gaan samenwerken met China en zich gaan voorbereiden op een oorlog door bunkers te bouwen, omdat hij dacht dat de hele wereld zich tegen hem had gekeerd. …Mensen waarschuwen dat door Tirana rijden eigenlijk ondoenlijk is. We reden op de hoofdstad af op een grote nieuwe ringweg. Dus Tirana zou ons wel bespaard blijven. De ringweg stopte plots, via een 180 gradenbocht er van af en… de hel van Tirana in. Geen bewijzering, rechtstreeks de sloppenwijken in. Nauw, benauwd, onoverzichtelijk, ruimte voor één auto, één richting op maar we kwamen elkaar constant tegen. Na een hele lange en benauwde rit lukte het ons om de (uit)weg te vinden. Geen enkel navigatiesysteem heeft namelijk een juist beeld van het Tiranadoolhof.

De camping waar we naar toe wilden, wordt beheerd door, nu, 2e en 3e generatie Nederlanders. Oma is in de vorige eeuw hier neergestreken en heeft bijzonder veel voor de Albaneese dorpsbevolking gedaan. Bijvoorbeeld, ’s winters broden bakken en die uitdelen. Bij een rampzalig grote overstroming 80 (!) mensen uit het dorp opnemen en verzorgen tot ze weer een beetje op orde waren. Meer over deze familie Wesselingh op www.camping-albania.eu.
Over een zeer smal pad, vol met kuilen en uitstekende stenen bereikten we de camping. Geschikt voor grote groepen, een mooi zwembad, goed sanitair, prima!
De dochter vertelde dat alle vlaggen en leuzen die we overal tegenkwamen te maken hadden met de verkiezingen van aanstaande zondag. Je bent in Albanië niet verplicht om te gaan stemmen, maar ga je niet dan gaat jouw stem automatisch naar de grootste, heersende partij!!

Woensdag 17 juni – Dag van grenzen

Nadat we lekker op tijd in de camper op weg waren raakten we volkóómen in het stadsgewoel van Shkodër vast te zitten. Er waren een paar auto’s op elkaar geknald en iedereen wilde er snel langs, dus letterlijk links over de baan van de tegemoetkomende autos en rechts door de onverharde berm. Als je een dikke 4-wheel had dan duwde je de tegenligger zijn berm in.

De meeste Albanezen rijden in grote Mercedesbakken, aftands tot gloedje nieuw. Verder lopen er voortdurend honden op straat, rijdt er een dragline van anderhalve straatbreedte, maakt een vrouw de weg schoon met haar bezempje, wordt er 3-dubbel overdwars geparkeerd. Kortom: verkeersregels en verkeersfatsoen? Nooit van gehoord!! En, alweer, overal groepjes mannen aan het kletsen. Maar toen… de grens Abanië met Montenegro… bergopwaarts, rijen vrachtwagens, gebaren dat we er langs moesten rijden, naar voren, hopende dat er geen tegenligger aan zou komen. Een grotere chaos hebben we nog niet eerder meegemaakt. Het was werkelijk het recht van de sterkste, brutaalste. Opeens bedacht iemand dat je ook via de tegenliggers kon proberen de grens over te steken. Dat lukte 3 auto’s en daardoor zat die kant natuurlijk volledig klem! Veel gebaren, getoeter, aanwijzingen, vriendelijk lachen en behendig sturen, uitstappen en inschatten of de spiegels niets zouden raken, de achterkant vrij tussen de vrachtwagens door zou kunnen. Het is gelukt, wat kan een mens blij zijn als het voorbij is.We waren in Montenegro,voormalig Joegoslavië. Je betaalt met de euro en het is een land waar je de vooruitgang wél voelt, en ziet. Budva (zoek maar op) vonden we een prachtstadje met héél veel toerisme erom heen, maar het zag er fraai uit!
De grens met Montenegro en Kroatië was geen probleem en het was toen nog maar een klein eindje naar Mlini, vlakbij Dubrovnik. Op camping Kate konden we nog net een aardig plekje vinden, aardig vol, de eerste keer. Het is een klein badplaatsje en vandaar kun je met een veerbootje naar Dubrovnik. Doen we morgen.

 Donderdag 18 juni – Dubrovnik

Camping Kate, waar we nu staan, was een tip van iemand die zei dat de stadscamping van Dubrovnik te duur was voor wat er geboden werd. Deze camping ligt in Mlini, een piepklein plaatsje met een haventje, waar kleine ferries vertrekken naar diverse eilanden vlak voor de kust én naar Dubrovnik. Veel leuker dan een dure camping!
Dubrovnik is een vestingstad en ligt prachtig in een kom in het landschap en aan een baai. Voor de kust lagen twee cruiseschepen die de stad nog drukker maakten… We hebben een wandeling gemaakt over de stadsmuren, ja, echte toeristen hoor! Het is een unieke stad, met heel veel rode daken en witte kalkzandsteen en zéér smalle steegjes. De keuze om hiervoor een dag uit te trekken was de juiste. Weer een unieke dag met unieke indrukken. We genieten.

Maar… morgen is het rijden geblazen. In het weekend in Kaisten, Zwitserland afgesproken. Dus morgen “on the road again” met nog onbekende bestemming…

Vrijdag 19 juni – Doorpakken

Met prachtig weer vertrokken. De Kuna’s die we nog over hadden omgezet in brood en “iets-bij-de-koffie”. We hadden de ferry betaald in euro’s maar kregen Kuna’s terug… In Kroatië kun je met ’n creditcard betalen en als dat niet mogelijk is toch écht met Kuna’s, terwijl het wél een Euroland is. De monetaire unie is op geen stukken na geregeld!!
Kroatië is bij Dubrovnik heel smal en gaat iets noordelijker over in een strookje van 9 kilometer Bosnië-Herzegowina. Daarna is het weer gewoon Kroatië.
De kust is prachtig, veel eilandjes, haventjes. Het is voor motorrijders een paradijs (Maarten & Debby!) Heerlijke slingerende overzichtelijke wegen. We zijn overigens de kustweg niet helemaal blijven volgen, maar de iets verder landinwaards gelegen A1. We wilden immers meters maken. Maar, deze prachtige snelweg heeft een nadeel: ze durven er 344 Kruna’s voor te vragen, da’s dus € 45! Op de hoogte van Zadar gingen we een lange tunnel in en… daarna was het gedaan met het mooie weer. De rest van de dag heeft het geregend. We reden langs Karlovac, langs Zagreb en via de grens met Slovenië langs Ljubljana. Daar was het rond vijven en hebben we er nog een uurtje rijden aangeplakt. Door de Karawankentunnel (7,9 km) kwamen we Oostenrijk binnen. Ook daar weer een wegenvignet aan moeten schaffen. De hele voorruit is zo’n beetje beplakt met die vignetten. Op de hoogte van Villach hebben we een camping voor de nacht gepakt. In Annenheim, camping Bad Ossiacher See. Ook hier, zoals zo vaak deze reis, weer heel veel Nederlanders, deze maal zo’n 16 jeu de boulende pensionada’s…

Zaterdag 20 juni – Eerste wolkbreuk

Het weer is slecht gebleven. Oei, oei, wat een stortbuien, wolkbreuken soms. We zijn extra blij met de nieuwe voorbanden, we hebben niet aquaplanen hoeven oefenen!
Langs Salzburg, vermoedelijk een heel mooie route, maar het uitzicht op de bergen werd ons ontnomen door watergordijnen. Richting München en daarna de Bodensee, waar we een kleine boerencamping hadden uitgezocht… vol!! Voor het eerst deze reis was er geen plek! De eigenaar tipte ons dat er vlakbij een camping was waar we vast en zeker terecht konden. We staan nu in een mager zonnetje zowaar. Morgen naar Inge in Kaisten.

Zondag 21 juni – Kaisten

Vertrek van de camping… regen, regen, regen.

Door een grauw Duitsland – Zwitserland – Duitsland -naar Zwitserland. Ja, het is een grensgebied.

Simpel de grote weg nemen om uiteindelijk in Kaisten aan te komen. Indraaien naar de oprit was lastig, maar met een paar keer steken staat de camper op een wel heel luxe stellplatz!

Hier blijven we wel even hoor! Wat een mooi huis, je ziet ze kijken…

Fijn om Inge weer te zien, vanaf nu praten we de afgelopen tijd weer bij.

Zondag 22 juni – Kaisten II

Inge en Jutta moesten weliswaar allebei werken vandaag, maar dat maakte dat wij de fietsen hebben gepakt en een “reisje-langs-de-Rijn-Rijn-Rijn” hebben gemaakt. O.a. de altstadt van Laufenburg en Bad Säckingen met zijn prachtige houten brug over de Rijn (doet denken aan die van Luzern) waren hoogtepuntjes. Inge en Jutta hebben een heerlijk huis met een geweldige tuin waar je je kunt uitleven als je groene vingers hebt. Of veel handvaardige kunststukjes in kwijt kan!

Dinsdag 23 juni – Strassen und Wälder

Afscheid nemen, de dames naar hun werk, en wij? De laatste twee dagen in…
’n Prachtige route door het Zwarte woud hadden we uitgekozen en aan het einde van de dag maar weer eens camperen, om het niet af te leren.

Gau Aldesheim (in 766 verkochten ze er al Wein!) is de plek geworden. Het was een mooie stelplatz die dan ook terecht een heel goede beoordeling heeft. De regenbuien bleven dreigen en ook de temperatuur is in vergelijking met wat we de afgelopen 6 weken gewend waren, méér dan gehalveerd.

Woensdag 24 juni – Autobahn

Wir fahr’n, fahr’n, fahr’n auf der Autobahn, Kraftwerk in het achterhoofd, Zuchero, Pink Floyd en vooral Peter Gabriël op de voorgrond…. met als doel Roermond, een plekje aan de Maas, onze laatste stop voor dat we weer thuis zijn.
En dat is gelukt! Marina Oolderhuuske is de naam van deze camping/jachthaven etc. En omdat het zonnetje zich toch nog ruim liet zien, werd het een heerlijke laatste middag.

We hebben nog een knooppuntenroute gefietst door wat dorpjes, over een pontje, over de sluis bij Linne, afijn, ’n prima slotdag.

Boogmuur, here we come!

Donderdag 25 juni – Samenvatting

Weer thuis.

Een geweldige reis was het,

veel plezier,

veel gezien,

veel geleerd,

veel gedaan.

• Bijna 10.000 kilometer gereden
• door 14 landen getrokken
• 2 Zakjes Wilhelminapepermuntjes, 1 heen, 1 terug
• 1092 foto’s gemaakt
• 6 tolvignetten rijker, € 112,06 tolgeld armer
• 53 dagen onderweg geweest
• meer dan 20 uur muziek geluisterd (…en soms was het stil!)

Te veel om op te noemen, vandaar dit blog,  maar het was geweldig!