Bij de APK kwam aan het licht dat jarenlang wintersport niet bevorderlijk is voor de staat van de bodem.

Dus… aan de slag, tijd vrijmaken en de camper op “hoogte zetten”.

Een paar uur rommelen met schaarkrik, garagekrik en stapels tegels en de camper was op werkhoogte. Dan kijken wat de staat is van de bodem.

Viel mee, maar eigenlijk ook wel tegen:
overal zat roest,
Nergens zo hevig dat er metaal weg was. Niets te lassen dus. Wel met staalborstels, slijptollen en veel geduld aan de slag.

Na ruim een dag was alles “kaal”. Dat was een triest gezicht. Maar wie mooi wil zijn …

Inmiddels zat er roest in mijn ogen, ondanks de bril met daarover een veiligheidsbril. Roest komt op alle plaatsen. ’s Nachts was dat onprettig, overdag werd menig traantje weggepikt.

Een serie foto’s van de toestand van de camper na het kaal maken.

              

             

Na het kaal maken kwam Hammerite aan de beurt. Ondersteboven verven heet wel “op de kop” maar het was regelmatig op mijn kop.

Een onderdeel viel tegen. Het opstapje bij de deur, van polyester gemaakt, had oorspronkelijk een staaf “ingebakken” om voldoende sterkte te krijgen. Na tien jaar was er veel water en lucht ingesijpeld waardoor de staaf  gereduceerd was tot een hoop roest. Volledig eruit snijden en een nieuw element erin verwerken, compleet met een anti-roestbehandeling en kit om een goede afdichting te verkrijgen.
Fotoserie, eindresultaat en wat er aan vooraf ging…:

  

Na de Hammerite kwam de Dekaphon. Ademend en afdichtend speciaal voor de bodem van caravan en camper. Na drie dagen en vier kilo, een volledige spuitbus, plus een ML-behandeling van de holle ruimtes en Tectyl voor de moeilijk bereikbare plaatsen was het resultaat fraai:

        

     

Wat was er over nadat alles was opgeruimd?

Een (heel klein)  hoopje roest; bodyschutsz, vuil en, bussen met bijbehorende kwasten. (O ja, een heel tevreden gevoel en een camperbodem die er tegen kan!)